Ο Θεός όμως...

Ζεις σε τέτοιες εποχές που από τη μια σου προσφέρουν απίστευτα κι εκθαμβωτικά επιτεύγματα κι από την άλλη πολέμους, προσφυγιά, πόνο κι αβεβαιότητα. Ανάμεσα σ΄ αυτά προσπαθείς να ισορροπήσεις, αλλά αποτυγχάνεις, κρίνεις, πέφτεις και με παιχνίδια του μυαλού νερώνεις το κρασί σου.  Ότι κι αν κάνεις δε γλιτώνεις, όπου κι αν πας δε ξεφεύγεις από την αγάπη Εκείνου.

Ο Θεός όμως διαφωνεί, γνωρίζει, συγχωρεί, ανατρέπει, αλλάζει, αγαπά και μπορεί, αρκεί να Τον θέλεις πραγματικά.  Εκείνο που φτιάχνει δεν είναι για να πεθάνει, αλλά για να ζει.

Αν Τον εμπιστευτείς, μπορεί να σε κάνει έναν αδαπάνητο θησαυρό, μια αστείρευτη πηγή δημιουργικότητας, καρποφορίας κι αγάπης.

Ανέστης Πεταλίδης
για το 40ο Ανοιξιάτικο Συνέδριο

5/3/2016

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΦΑΤΝΗ

Κάποια Χριστούγεννα ένα μικρό αγόρι επισκέφθηκε τον παππού του. Τον παρακολουθούσε καθώς σκάλιζε στο ξύλο μια φάτνη. Μερικές φιγούρες από την Χριστουγεννιάτικη σκηνή ήταν ήδη έτοιμες και στεκόταν στο τραπέζι. Ύστερα από ώρα το αγόρι κουράστηκε και αποκοιμήθηκε με ακουμπισμένο το χέρι στο τραπέζι. 

Μέσα στον ύπνο του οι φιγούρες ζωντάνεψαν και είδε τον εαυτό του να στέκεται ανάμεσά τους. Τους ακολουθεί σε ένα στάβλο στη Βηθλεέμ και όλοι μαζί κοιτάζουν το μωρό Ιησού.
«θα ήθελα τρία πράγματα από σένα», του λέει ο μικρός Χριστούλης.
Και το αγόρι απαντά με ενθουσιασμό: «Μπορείς να έχεις το καινούργιο μου πανωφόρι, το ηλεκτρικό μου τρενάκι, και το όμορφο βιβλίο με τις ζωγραφιές.»
«Όχι» αποκρίνεται ο Ιησούς, «αυτά δε μου χρειάζονται. Θα ήθελα κάτι πολύ διαφορετικό από σένα- την τελευταία σου άσκηση στην γλώσσα από το σχολείο» λέει ήρεμα.
Το μικρό αγόρι πανικοβάλλεται: «μα η δασκάλα έγραψε “απαράδεκτο!” ως βαθμολογία».
«Γι αυτό ακριβώς τη θέλω. Θα μου φέρεις οτιδήποτε είναι αξιολογημένο ως “απαράδεκτο”;»
«Πολύ ευχαρίστως» λέει το παιδί ευχαριστημένο.
«Επίσης θα ήθελα και την κούπα που πίνεις το κακάο σου».
«Μα μόλις την έσπασα!»
«Θα μου φέρνεις πάντα όλα όσα στη ζωή σου είναι διαλυμένα;» ρώτησε ο Ιησούς.
«Και τώρα η τρίτη μου επιθυμία είναι: να μου πεις τι απάντησες στη μητέρα σου όταν σε ρώτησε για την κούπα σου».
Τότε το αγόρι άρχισε να κλαίει με παράπονο και ανάμεσα στα αναφιλητά ψέλλισε: «Εκείνη τη φορά είπα ψέματα, πως τάχα μου γλίστρησε από τα χέρια. Η αλήθεια είναι ότι την έριξα κάτω επίτηδες».
«Ναι, θέλω πάντα να μου φέρνεις τα ψέματα, τις άσχημες αντιδράσεις σου, την κακοήθεια, όλα όσα έχεις κάνει, ώστε να σε βοηθήσω και να συγχωρήσω, να σε θεραπεύσω και να σε αλλάξω!»
Σε εκείνο το σημείο ο παιδί ξαφνικά ξύπνησε και συνειδητοποίησε γιατί ο Θεός ήρθε στη γη ως άνθρωπος και γιατί ο Χριστός γεννήθηκε ως σωτήρας: έτσι ώστε να θεραπεύσει και να αλλάξει ό,τι είναι απαράδεκτο, διαλυμένο και ψεύτικο.

Άρθρο του TUNE in
Απόδοση στα ελληνικά: Μαρίνη Πεϊκίδου

24/12/2015

ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Το σχολικό/ακαδημαϊκό έτος ξεκινά αυτές τις μέρες σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Το θέμα «παιδαγωγική» είναι πολύ σημαντικό και για τους καλλιτέχνες βέβαια. Εφόσον το TUNE IN διαβάζεται και από σπουδαστές και από καθηγητές στις Ακαδημίες μουσικής, θεάτρου και λοιπών παραστατικών τεχνών, να μερικές σκέψεις επί του θέματος.

Ξεκινώντας να καταδείξουμε ότι στις μέρες μας οι πολιτιστικές δραστηριότητες, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό υπακούν στους νόμους της αγοράς, είναι εστιασμένες στην «παρουσίαση». Τα αστέρια γεννιούνται στη σκηνή! Ναι, τα αστέρια μπορεί. Όμως οι σωστοί καλλιτέχνες γεννιούνται στα σχολεία. Αλλά ποιος προσέχει και δίνει τα εύσημα σε όλους τους δασκάλους, οι οποίοι με επιδεξιότητα, υπομονή και αυτοθυσία βελτιώνουν τα χαρίσματα των μαθητών τους;

Οι δάσκαλοι πρέπει εξίσου να χαίρουν εκτίμησης, ακόμη και όταν δεν έχουν μεγάλα ταλέντα-μαθητές να επιδείξουν! Δεν θα έπρεπε έτσι κι αλλιώς να είναι αυτοσκοπός της παιδαγωγικής, η εκπαίδευση μιας ελίτ. Ο φλαουτίστας Christian Studler, καθηγητής στο Bern Music College, που δίδαξε επίσης πολλά χρόνια στο "Crescendo Summer Institute", επαναλαμβανόμενα εγείρει το ερώτημα: «Ποια προσέγγιση μάθησης μας κρατάει κοντά στον Χριστό;» Αυτή η εμφατική ερώτηση απαντάται με το να προσεγγίζεις τον κάθε μαθητή ως μοναδικό και σύμφωνα με τις δυνατότητές του. Αν και η προσέγγιση του Studler είναι η βάση όλων των καλών παιδαγωγικών σχολών, και ακόμα και αν πολλοί δάσκαλοι δουλεύουν με αυτό τον τρόπο, κάποιος αναρωτιέται: Με πόση συνέπεια υπηρετείται αυτή η προσέγγιση; Πώς μπορούν οι καθηγητές να βρίσκουν συνεχώς την ψυχική δύναμη να κολυμπούν ενάντια στο ρεύμα της ελιτίστικης σκέψης, η οποία ρέει καταπάνω τους από τους διευθυντές σχολών και από τους γονείς; Πόσο επιτυχημένη μπορεί να είναι η προσπάθεια να προστατέψουν τους (υποτιθέμενα) λιγότερο προικισμένους μαθητές, να βρουν τον εαυτό τους όταν βυθίζονται στην απογοήτευση; Και πόσο πετυχαίνουν να κρατήσουν τους σπουδαστές με μεγαλύτερες δυνατότητες μακριά από το δηλητήριο της υπεροψίας, που θα επηρεάσει αργά ή γρήγορα όχι μόνο τον χαρακτήρα τους, αλλά και την τέχνη τους; Οι Χριστιανοί γνωρίζουν πως η ψυχική δύναμη για μια προσέγγιση του τύπου «μένοντας κοντά στον Χριστό» πηγάζει μόνο από τον μεγάλο δάσκαλο. Ο ίδιος αποβάλλει όλη την υπεροψία από μέσα του λέγοντας «Αφήστε τα παιδιά να έρθουν κοντά μου» (κατά Ματθαίον κεφ.19, εδ.14). Όπως επίσης και όταν λέει ότι «Σας βεβαιώνω πως αν δεν αλλάξετε και αν δε γίνετε σαν τα παιδιά, δεν θα μπείτε στη βασιλεία του Θεού» (κατά Ματθαίον κεφ.18, εδ.3). Ας αναλογιστούμε ότι τα παιδιά εκείνη την εποχή θεωρούνταν ως αναγκαίο κακό! Και πάνω απ΄ όλα: ο Χριστός δεν επιζητούσε την επευφημία. Υπάρχει ένα σημαντικό βιβλίο με τίτλο «ο Ιησούς ως Κήρυκας και ως Διδάσκαλος» που αναλύει την Καινή Διαθήκη (συγγραφέας ο Rainer Riesner). Ναι, ο Ιησούς υπήρξε σπουδαίος ραβίνος, και οι μαθητές του ήταν ας πούμε σπουδαστές του. Ο ίδιος κάνει τον Πέτρο που ήταν ψαράς, και είχε ισχυρή θέληση και ζήλο (ίσως και υπερβολικό ζήλο), έναν παθιασμένο ψαρά ανθρώπων. Ή αποκαλεί τον σπλαχνικό Ιωάννη γιο της μητέρας του ως αντικαταστάτη του. 

Όμως γιατί ο Χριστός υποσχέθηκε στον ίδιο Πέτρο που τον απαρνήθηκε τόσο ντροπιαστικά, ότι «Και γω λέω σ’ εσένα πως εσύ είσαι ο Πέτρος, και πάνω σ’ αυτή την πέτρα θα οικοδομήσω την εκκλησία μου..» (κατά Ματθαίον κεφ.16, εδ.18); Υπήρξε αυτή η δήλωση απόλυτα ειλικρινής ή μήπως ήταν παιχνίδι με τις λέξεις (Πέτρος = πέτρα); Η ακλόνητη πίστη δεν ήταν το δυνατό σημείο του Πέτρου. Αυτό που χρησιμοποίησε εδώ ο Ιησούς ήταν η παιδαγωγική αρχή της ελπίδας. Κάθε καλός δάσκαλος βλέπει τις κρυμμένες, ανεξερεύνητες ακόμα δυνατότητες στον μαθητή. Ή μήπως πηγαίνει ακόμα πιο μακριά; Σίγουρα: ο Ιησούς δεν έλπισε απλώς ως παιδαγωγός, αλλά εμπιστεύθηκε και στη δράση του Αγίου Πνεύματος, που δύναται να ξυπνήσει αρετές σε κάθε άνθρωπο – και ακόμα να χαρίσει αρετές εκεί που δεν υπήρχαν εξαρχής. Όμως όλα αυτά τι σχέση έχουν με την ανθρώπινη διαπαιδαγώγηση; Το σίγουρο είναι ότι ο καθηγητής που προσεύχεται πριν διδάξει, και για τον κάθε μαθητή που περιμένει βοήθεια όχι μόνο από τον δάσκαλό του, αλλά εν τέλει από τον ίδιο τον Θεό, έχει μεγάλη σχέση!

Άρθρο του Beat Rink
Απόδοση στα ελληνικά: Μαρίνη Πεϊκίδου

04/09/2015

Η ΑΠΟΥΣΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Τραγωδίες, σκάνδαλα, κλεψιές και μίζες. Αλληλοκατηγορίες, παραιτήσεις, απολύσεις, διορισμοί και παντελής έλλειψη πολιτικής. Τα «δικά μας» παιδιά, τα «δικά σας» παιδιά. Και τ’ άλλα παιδιά; Μοχθούν, υπάρχουν, αδικούνται. Πολλές φορές χάνονται άδικα, εξαιτίας χρόνιων πράξεων, παραλείψεων ή ανοχών των εκάστοτε κυβερνώντων. Και ξανά από την αρχή. Αυτά στην Ελλάδα. Αλλά και έξω, τα πράγματα δεν είναι πια και πολύ καλύτερα. Οι μεγάλες ισχυρές χώρες απαιτούν και πετυχαίνουν. Οι πολιτικοί πολιτικολογούν και ενίοτε δουλεύουν τους πάντες, ακόμη και τον εαυτό τους. Ο κόσμος μοχθεί, στενάζει. Χάνεται. Σκοτώνεται. Έχουμε «προληπτικά» χτυπήματα στο όνομα της ασφάλειας. Ο καθένας κάνει ό,τι νομίζει, όπως νομίζει, όπως τον συμφέρει. Κύριος στόχος και σκοπός, το χρήμα, η εξουσία και η δόξα.

Ζεις σ’ ένα κόσμο που αποφάσισε να βγάλει τον Θεό απ’ τη ζωή του. Όσοι ζουν έτσι, ζουν στη βρωμιά και στην αμαρτία. Ο θησαυρός είναι συχνά σκεπασμένος με ακαθαρσίες, χώματα και λάσπες. Όλα αυτά δεν μπορούν να του στερήσουν τελεσίδικα τη λάμψη του. Εκείνος που αποζητά την αληθινή ζωή, πιστέψτε με, θα του δοθεί. Εκείνος που εμπιστεύεται αυθεντικά τον εαυτό του στον Ιησού Χριστό, που είναι ο Δρόμος, η Αλήθεια και η Ζωή, ποτέ δε θα χαθεί, αλλά θα ζήσει πραγματικά και τώρα και πάντα.

Έχεις μέσα σου ενοχές και νιώθεις το ανικανοποίητο. Υπάρχει ακόμα, ένα παράθυρο ολάνοιχτο προς τα πάνω, που δείχνει το σταυρωμένο Ιησού Χριστό. Οι ενοχές και το ανικανοποίητο είναι το καμπανάκι που σου θυμίζει ότι μέχρι τώρα γυρεύεις να ξεδιψάσεις σε λάθος πηγές. Δε θα βρεις ησυχία αν δεν σου δοθεί εκείνο για το οποίο προορίστηκες. Μόνο μέσα από τον Χριστό, που είναι η αιτία και λόγος ύπαρξης της δημιουργίας και του ανθρώπου, μπορείς να κατανοήσεις την αμαρτία και τις ενοχές σου. Αν με μετάνοια και πίστη δεχθείς τη σωτηρία Του, τότε ζεις μια ζωή με ικανοποίηση.

Υπάρχουμε αναγκαστικά, ζούμε εφόσον το θέλουμε. Θέλεις να ζήσεις;

Με αγάπη,
Ανέστης Πεταλίδης

17/08/2015

ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΒΟ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Τι είναι εκείνο που φοβάσαι περισσότερο;

Τη βία, τους τρομοκράτες, τους τζιχαντιστές, τα τροχαία, τ΄ αεροπλάνα, τις αρρώστιες, τη φύση, τους άλλους, τους ξένους, τους μετανάστες, τις σχέσεις, τη φιλία, τον έρωτα, τη μοναξιά, τις ευθύνες, τις προκλήσεις, το αύριο, τους ψηλούς στόχους, την ανεργία, τον εαυτό σου, το θάνατο, τη ζωή, τον πόνο, την αλήθεια;

Από έρευνες που έγιναν και ανακοίνωσαν ειδικοί επιστήμονες, πρώτα έρχεται ο φόβος της μοναξιάς. Όλοι οι φόβοι μπερδεύονται γλυκά κι όλοι συνδέονται με υπόγειες ροές. Φόβος μοναξιάς είναι ο φόβος εαυτού. Και ο εαυτός που φοβόμαστε είναι ένας ξένος, άγνωστος εαυτός που δεν μπορούμε να αγαπήσουμε. Φοβάται ο αδύναμος, ο εγωιστής. Αυτός που δεν είναι σε σχέση με το Δημιουργό Του. Φοβάται ο μισός. Τη σιγουριά την αποχτά όποιος αντλεί τη ζωή από την αγάπη. «Ο Θεός είναι αγάπη» (Α΄ Ιωάννου 4:8). Ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην Αγάπη είναι ο Ιησούς Χριστός (Ιωάννης 14:6). «Η τέλεια αγάπη έξω διώχνει το φόβο» (Α΄ Ιωάννου 14:18).

Ανέστης Πεταλίδης

07/03/2015

«ΦΥΓΕ, ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΒΑΣΑΝΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ!..»*

Αγαπητοί μου φίλοι,

Δεν ξέρω πόσοι από μας έχουμε υπόψη μας τη συνομιλία του Χριστού με το μεγάλο ιεροεξεταστή, όπως εξιστορείται στο περίφημο μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογέφσκυ «Αδελφοί Καραμαζώφ». Κάπου στο 16ο αιώνα, εμφανίζεται ο Χριστός σε μια πλατεία της Σεβίλης στην Ισπανία, την εποχή της ελεεινής ιεράς εξέτασης. Όπως είναι φυσικό, μια τέτοια ακτινοβόλα προσωπικότητα που ενσαρκώνει την αγάπη και τη συμπόνια, συγκεντρώνει την προσοχή και την αντίδραση του μεγάλου ιεροεξεταστή, του ανθρώπου που στο όνομα του Χριστού έχει «καθαρίσει» κόσμο και κοσμάκη. Ενοχλημένος από την παρουσία Του διατάζει να Τον συλλάβουν και να Τον κλείσουν στη φυλακή. Κι όταν πέφτει η νύχτα, Τον επισκέπτεται στο κελί Του για να Του κάνει μια ολόκληρη «διάλεξη» στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα εγκλήματα της ιεράς εξέτασης. «Εμείς διορθώσαμε το έργο Σου», Του δηλώνει. «Έκανες τους ανθρώπους ελεύθερους, και ελευθερία σημαίνει να βγουν από την ομάδα, ν’ αποκτήσουν ατομικότητα και υπευθυνότητα, κι αυτά είναι πολύ βαριά για τους ώμους των πιο πολλών. Κι αυτό ήταν λάθος. Εμείς αποκαταστήσαμε την τάξη δίνοντας στους ανθρώπους κανόνες και τους ξαναβάλαμε μέσα στην ομάδα, όπου νιώθουν απόλυτα ασφαλείς. Κι αν κάποιος θέλει να ξεχωρίσει απ’ αυτήν θα το πληρώσει με τη ζωή του, θα θυσιάσουμε εμείς τη ζωή του για να κατορθώσουμε έτσι να σώσουμε την ψυχή του» [Το κείμενο του συγγραφέα καλύπτει πολλές σελίδες κι εμείς εδώ προσπαθούμε να δώσουμε σύντομη περίληψη από τα κυριότερα σημεία του]. Κι όταν ο Χριστός τον αντιμετωπίζει με αγάπη και τον φυλάει τρυφερά, αυτό ξεπερνά την αντοχή του γέροντα. Πηγαίνει στην πόρτα, την ανοίγει και Του λέει: «Πήγαινε, και μην ξανάρθεις ποτέ πια… μην έρθεις… Πότε, ποτέ!» (Σα να θέλει να του πει ακόμη: « Φύγε, γιατί μας βασανίζεις με την ελευθερία Σου!..»).

Κάπως έτσι έχουμε συμπεριφερθεί κι εμείς, εδώ στην Ευρώπη, απέναντι στο Χριστό, ιδιαίτερα στους τελευταίους καιρούς. Το κακό ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια από τους ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αρνήθηκαν να συμπεριλάβουν την ολοφάνερη επίδραση του χριστιανισμού στη διαμόρφωση της Ευρώπης, αντίθετα με όσα είχαν οραματισθεί και διακηρύξει οι ιδρυτές της Ένωσης, οι χριστιανοί ηγέτες Ρομπέρ Σουμάν της Γαλλίας και Κόνραντ ΄Αντενάουερ της Δυτικής Γερμανίας. Και το κακό συνεχίστηκε σε χώρες όπως η Βρετανία, όπου κάποτε, στις μεγάλες δόξες της, κατεύθυναν τις τύχες της χώρας μεγάλοι χριστιανοί σ’ όλους τους τομείς της ζωής: της πολιτικής, της οικονομίας, του πολιτισμού. Κι από ό,τι φαίνεται αυτή η κακώς εννοούμενη «πολιτική ορθότητα» («political correctness») αρχίζει και εισχωρεί και στη χώρα μας: «Όχι, μη δώσουμε χριστιανικό χαρακτήρα στις χριστιανικές γιορτές, ας απαλείψουμε τ’ όνομα του Χριστού μη κακοκαρδίσουμε και προσβάλουμε αυτούς που πιστεύουν διαφορετικά ή αυτούς που δεν πιστεύουν καθόλου». Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος άλλος μέσα στα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν πάνω στη γη ή που έχουν περάσει απ αυτήν, που θα του κάναμε την αδικία να τον αγνοήσουμε ή και ν’ απαλείψουμε τ’ όνομά του ακόμη και στις μέρες των γενεθλίων Του. Δυστυχώς, στην προσπάθειά μας να προστατεύσουμε τάχα την ελευθερία και τη δημοκρατία και τ’ ανθρώπινα δικαιώματα, οδηγούμαστε ακριβώς στο αντίθετο αποτέλεσμα: στην καταπάτηση της ελευθερίας, στη διαστρέβλωση της έννοιας της δημοκρατίας και στον περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Και κάτι ακόμη: Σ’ ένα μήνα περίπου, κάπου στα μέσα Ιανουαρίου, η χορωδία μας συμπληρώνει εξήντα πέντε χρόνια ζωής. Κι ακόμη φέτος, τις μέρες αυτές, κλείνουμε ακριβώς σαράντα πέντε χρόνια από τότε που ξεκινήσαμε τις χριστουγεννιάτικες και τις πασχαλινές συναυλίες μας. Δεν ξέρω πόσα χρόνια ακόμη θα συνεχιστούν αυτές, τουλάχιστον μ’ αυτή τη μορφή. Αυτό το ξέρει μονάχα ο Θεός που μας στηρίζει και μας βοηθά σ’ όλο αυτό το διάστημα. Ένα όμως είναι σίγουρο: Πως όσο θα μας επιτρέπει ακόμη να συνεχίσουμε, η γραμμή μας κι η κατεύθυνσή μας θα παραμένει πάντα σταθερή, φανατικά σταθερή: στο Χριστό της αγάπης, της χάρης, της λύτρωσης, στο Χριστό που δεν ανέχτηκε το φαρισαϊσμό, την υποκρισία, την εθελοθρησκία. Και που την εμφάνισή Του στον κόσμο μας με ανθρώπινη μορφή γιορτάζουμε τις μέρες αυτές. Καλά Χριστούγεννα, λοιπόν – με το Χριστό. Και καλή ακρόαση…

Στέφανος Κατσάρκας

20/02/2015

*Εισήγηση στη χριστουγεννιάτικη συναυλία της χορωδίας 15/12/2013

«ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;»

Κάποιος, κάποτε, αποφάσισε να αναζητήσει τον Θεό. Να ψάξει παντού για να Τον βρει. Ακολούθησε δασκάλους που έλεγαν ότι γνωρίζουν σε βάθος τους λόγους για τους οποίους δημιουργήθηκε το σύμπαν και υπόσχονταν να εξηγήσουν ποιος είναι ο Θεός και τι ζητάει από τον άνθρωπο.

Οι διάφοροι δάσκαλοι έλεγαν πολλά όμορφα λόγια, αλλά δεν μπορούσαν να γεμίσουν το κενό που υπήρχε μέσα του. Έτσι, αφού μαθήτευε εδώ κι εκεί για μερικές μέρες, πάντα συνέχιζε το δρόμο του. Στις περιπλανήσεις του ανακάλυψε μια κοιλάδα για την οποία οι ντόπιοι χωρικοί έλεγαν ότι ήταν κοντά σ’ ένα βουνό, όπου ο Θεός μιλούσε με όποιον το επισκεπτόταν. Ο άντρας αυτός πήγε στο βουνό. Περίμενε τρεις μέρες, αλλά ο Θεός δεν εμφανίστηκε. Την τέταρτη μέρα απελπισμένος πια, φώναξε:
«Πού είσαι;»
Η ηχώ απάντησε: «Πού είσαι;»

Έμεινε ακίνητος για αρκετή ώρα και σκέφτηκε. Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι ο Θεός έκανε την ίδια ερώτηση και ότι κι Εκείνος τον αναζητούσε.

Φίλε μου, ψάχνεις να βρεις τον Θεό; Μάθε ότι κι Εκείνος σε ψάχνει! Πού είσαι;
Ο Ιησούς Χριστός μας λέει ότι «ο Υιός του Ανθρώπου ήρθε για να σώσει τον πλανεμένο.» (Ματθαίος 18:11).

Μη ψάχνεις άλλο. Δέξου τον Ιησού Χριστό με μετάνοια και πίστη στη ζωή σου και από ένα άτομο στη μάζα του κόσμου, θα γίνεις πρόσωπο σε σχέση μαζί Του.

Είναι Εκείνος που τώρα σου φωνάζει: «Πού είσαι;».

Μ' αγάπη,
Ανέστης Πεταλίδης

06/12/2014

ΗΘΙΚΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ Ή ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ;

Άρθρο της Kelly Givens που δημοσιεύτηκε στη Χριστιανική ιστοσελίδα crosswalk.com με τίτλο: Why Sunday School Stinks - Γιατί το Κυριακό Σχολείο "Βρωμάει"

"Έπρεπε να περιμένω μέχρι που πήγα στο κολέγιο για να πέσουν τα "λέπια" από τα μάτια μου ώστε να μπορέσω να δω τη Βίβλο ως μια μεγάλη ιστορία της χάριτος και της λύτρωσης του Θεού μέσω του Ιησού. Μια ιστορία που εκτείνεται σε όλη την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και είναι συνυφασμένη με κάθε χαρακτήρα , κάθε ιστορία, κάθε κεφάλαιο και κάθε βιβλίο της Αγίας Γραφής.

Πριν από αυτό το σημείο, η Αγία Γραφή ήταν (για μένα) μια μεγάλη συλλογή από διαφορετικές ιστορίες με σημαντικά ηθικά διδάγματα. Μέχρι τότε έβλεπα πως έχει ένα κοινό θέμα της συγχώρεσης και του ελέους του Θεού, αλλά δεν διέκρινα πραγματικά πώς όλα έδειχναν προς τον Χριστό, τον εξιλαστήριο θάνατό του στο Σταυρό και την ένδοξη ανάσταση του.

Δεν κατηγορώ απαραίτητα την εκκλησία μου ή τους δασκάλους του Κυριακού σχολείου. Νομίζω πως μόνο όταν πραγματικά δέχθηκα τον Ιησού Χριστό ως σωτήρα στη ζωή μου, το Άγιο Πνεύμα μου έδωσε "μάτια για να βλέπω" και με βοήθησε να συνδέσω όλα τα κομμάτια του "Παζλ" τα οποία δεν μπορούσα να διακρίνω πριν.

Μπορώ, ωστόσο να πω ότι σε πολλές τάξεις του Κυριακού σχολείου που παρακολούθησα ως παιδί, το δίδαγμα του μαθήματος ήταν συχνά απλά ένας ηθικός κανόνας, και όχι το ευαγγέλιο της χάριτος του Θεού.

Ο Tony Jones στο Patheos.com γράφει για αυτό ακριβώς θέμα. Ο ίδιος απαντά σε μια ανάρτηση σε έναν ιστότοπο με τον τίτλο "Πεποιθήσεις της Καρδιάς" η οποία "θρηνεί" τα μαθήματα του Κυριακού Σχολείου που διδάσκουν τα παιδιά να είναι "καλά αγοράκια και κοριτσάκια". Αυτά τα μαθήματα, λέει ο Jones, είναι εντελώς έξω από το στόχο.

Κοιτάξτε το πρόγραμμα διδασκαλίας σχεδόν οποιουδήποτε Κυριακού Σχολείου. Θα βρείτε τα εξής:

Ο Αβραάμ ήταν πιστός και ο Θεός τον έκανε πατέρα ενός έθνους. Έτσι κι εσύ να είσαι πιστός όπως ο Αβραάμ.

Ο Ιωσήφ ήταν ένα καλό αγόρι (σε αντίθεση με τα "κακά" αδέρφια του), και ο Θεός τον έκανε Πρωθυπουργό της Αιγύπτου. Έτσι, να είσαι κι εσύ καλός όπως ο Ιωσήφ.

Ο Δαυίδ είχε μια καθαρή καρδιά (σε αντίθεση με τα αδέρφια του) και ο Θεός τον έκανε βασιλιά του Ισραήλ. Έτσι λοιπόν να έχεις κι εσύ μια καθαρή καρδιά, όπως ο Δαυίδ.

Η Εσθήρ ήταν μια υπάκουη κοπέλα. Ο Θεός την έκανε βασίλισσα της Περσίας και έσωσε το λαό Του. Έτσι, να είστε υπάκουοι σαν την Εσθήρ.

Τέλος, αν δεν καταφέρουμε να είμαστε καλοί, ο Ιησούς θα μας συγχωρήσει.

(Το ευαγγέλιο γίνεται απλά ένα σύντομο υστερόγραφο στο τέλος της διδασκαλίας)

Ποιο είναι το λάθος σε αυτά τα μαθήματα του Κυριακού σχολείου;

Με την πρώτη ματιά τίποτα. Εκτός από το ότι λένε ψέματα για το Θεό, λένε ψέματα για τους "ήρωες της πίστεως ", λένε ψέματα για την Αγία Γραφή και ψέματα για το ευαγγέλιο. Πέρα από αυτό, είναι αρκετά καλά. Α, επίσης, δημιουργούν άσωτους "μικρούς αδελφούς" και Φαρισαίους "μεγάλους αδελφούς".

Είναι το ευαγγέλιο κεντρικό θέμα της διδασκαλίας μας ή είναι ένα υστερόγραφο που "κολλάμε" στο τέλος του μαθήματός μας;

Μήπως είναι αυτή και η δική σου εμπειρία από το Κυριακό Σχολείο; Μήπως σε απασχολεί κι εσένα η ανάγκη να αποφύγεις να δώσεις απλά μαθήματα ηθικής στα παιδιά της τάξης σου και αντί για αυτά να τους δίνεις κάθε εβδομάδα Βιβλική Διδασκαλία που τους φέρνει μπροστά στην πνευματική τους ανάγκη και τους μιλά για το δώρο της λύτρωσης του Χριστού;

Η Whitney Hopler δίνει μερικές σπουδαίες συμβουλές σχετικά με το σκοπό αυτό. Στο άρθρο της: “How to Keep Your Youth Ministry Focused on Jesus" (Πως να κρατήσεις τη διακονία σου ανάμεσα στους νέους επικεντρωμένη πάνω στο Χριστό) προτρέπει τους δασκάλους να εστιάζουν τη διδασκαλία τους στον Ιησού. Διορθώστε τις παρανοήσεις που τα παιδιά του Κυριακού Σχολείου και της νεολαίας σας έχουν για τον Ιησού. Έτσι δεν θα εξαπατηθούν και θα είναι έτοιμοι να ακούσουν την αλήθεια γι 'Αυτόν και να ανταποκριθούν ανάλογα. Διδάξτε τα παιδιά με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκτήσουν δεξιότητες κριτικής σκέψης. Ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να κάνουν ερωτήσεις και όχι απλά να αποδέχονται τις έννοιες που διδάσκονται για τον Ιησού. Να βάζουν τις έννοιες αυτές κάτω από φως της Βιβλικής αλήθειας για να διαπιστώνουν αν είναι αξιόπιστες. Είμαι πεπεισμένη ότι τα παιδιά μεγαλώνουν και εγκαταλείπουν την εκκλησία εν μέρει επειδή δεν έρχονται αντιμέτωπα με την πραγματική τους κατάσταση - ότι είναι απελπιστικά χαμένα και έχουν ανάγκη από Τον Σωτήρα. Αντ 'αυτού συχνά διδασκόμαστε ότι αν προσευχόμαστε, ζητάμε και προσπαθούμε σκληρά ώστε να είμαστε γενναίοι σαν τον Δαυίδ ή υπάκουοι όπως η Εσθήρ, τότε θα είμαστε καλοί "Χριστιανοί" που θα κερδίσουμε την αναγνώριση του Θεού και ένα εισιτήριο για τον παράδεισο. Όταν διδάσκουμε αυτό, οδηγούμαστε οι ίδιοι και τα παιδιά μας στην αποτυχία. Δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε αρκετά καλοί. Κανένας από τους "ήρωες" που συναντούμε στην Αγία Γραφή δεν ήταν αρκετά καλός. Όλοι μας χρειαζόμαστε τον Ιησού. Όλοι μας έχουμε ανάγκη τη χάρη του Θεού. Χρειαζόμαστε όλοι το ευαγγέλιο .

Τι νομίζετε; Μήπως την Κυριακή το σχολείο "βρωμάει"; Πώς μοιάζει για σας (και τα παιδιά σας) το Κυριακό σας σχολείο;".


Η Kelly Givens είναι η συντάκτης του iBelieve.com
Μετάφραση και προσαρμογή από τα Αγγλικά Στεφ. Μποτώνης

06/11/2014

ΚΑΛΟΣ Ή ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ;

Ένας παππούλης κάποτε πουλούσε παιχνίδια σε μια λαϊκή αγορά. Οι πελάτες του ήξεραν πως η όρασή του ήταν αδύναμη, γι’ αυτό πλήρωναν αρκετές φορές με ψεύτικα νομίσματα. Ο παππούλης καταλάβαινε το κόλπο τους, αλλά δεν έλεγε τίποτα. Στις προσευχές του ζητούσε από τον Θεό να συγχωρήσει αυτούς που τον ξεγελούσαν. «Ίσως να έχουν λίγα χρήματα και να θέλουν να αγοράσουν δώρα στα παιδιά τους», μονολογούσε.
Ο καιρός πέρασε και ο άνθρωπος αυτός πέθανε. Μπροστά στην παρουσία του Κυρίου προσευχήθηκε για μια ακόμη φορά. «Κύριε!», είπε, «είμαι αμαρτωλός. Έκανα πολλά σφάλματα. Δεν είμαι καλύτερος από τα ψεύτικα νομίσματα που εισέπραξα. Συγχώρεσέ με…»
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε μια φωνή και του είπε: «Τι να συγχωρήσω; Πώς μπορώ να κρίνω κάποιον που δεν έκρινε ποτέ τους άλλους στη ζωή του;»

Μπορεί να νομίζεις ότι είσαι πολύ καλός και δεν χρειάζεσαι τη σωτηρία που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός στο σταυρό του Γολγοθά. Από την άλλη μπορεί να θεωρείς τον εαυτό σου πολύ αμαρτωλό, τόσο, που ο Ιησούς Χριστός δεν μπορεί να σε σώσει.
Κάποιος έλεγε πως «ο Θεός στους ουρανούς κρατάει μια κλωστή που Τον συνδέει με τον κάθε άνθρωπο. Όταν αμαρτάνουμε η κλωστή αυτή κόβεται και ο Θεός κάνει ένα κόμπο. Όσο περισσότερες αμαρτίες κάνουμε, τόσο περισσότερους κόμπους έχει η κλωστή και τόσο πιο κοντή γίνεται. Έτσι, ο άνθρωπος πλησιάζει όλο και περισσότερο στην ευσπλαχνία Του».
Η Αγία Γραφή, ο Λόγος του Θεού, μας λέει πως όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί και χρειάζονται σωτηρία από τον Ιησού Χριστό. Θυμάσαι την Κιβωτό του Νώε από την Παλαιά Διαθήκη; Η μικρή μύγα είχε την ίδια ασφάλεια όπως κι ένας ελέφαντας. Δεν ήταν η δύναμη του ελέφαντα που τον έκανε ασφαλή, αλλά η Κιβωτός έσωσε και τον ελέφαντα και τη μύγα. Έτσι κι εσύ, φίλε μου, είτε νομίζεις πως είσαι καλός, είτε νομίζεις πως είσαι πολύ αμαρτωλός, μόνο το αίμα του Χριστού είναι κείνο που μπορεί να σε σώσει. Άραγε θα το θελήσεις;

Μ’ αγάπη,

Ανέστης Πεταλίδης

16/10/2014

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ;

Ποιος είναι ο αληθινός χριστιανός, ή, αλλιώτικα, ποια είναι η ολοκληρωμένη εικόνα ενός αληθινού χριστιανού; Να ένα ερώτημα όπου έχουν δοθεί κι εξακολουθούν να δίνονται του κόσμου οι απαντήσεις. «Όσοι δε εδέχθησαν Αυτόν (τον Χριστόν) εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γίνωσιν τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα Αυτού», μας λέει ο Λόγος του Θεού. Ναι, αλλά ποιοι είναι αυτοί που Τον «εδέχθησαν» στην πραγματικότητα; μπορούμε άραγε να είμαστε βέβαιοι για κάποιους ότι είναι πραγματικοί χριστιανοί; κι έχουμε το δικαίωμα για μια τέτοια έρευνα, για μια τέτοια ταξινόμηση; «Ο Πέτρος είναι αληθινός χριστιανός, για το Θόδωρο έχω κάποιες αμφιβολίες, η Μαρία σίγουρα βρίσκεται απέξω…» Από πού βγάζουμε άραγε τέτοια σίγουρα συμπεράσματα; από το ποιος δηλώνει «αναγεννημένος» χριστιανός; Μάλλον αμφίβολο κριτήριο, αν αναλογιστούμε τα κατορθώματα κάποιων «αναγεννημένων», σε διάφορα μέρη του κόσμου, κι ίσως και στο δικό μας περιβάλλον. Ακόμη πιο αβέβαιο το κριτήριο, ότι κάποιος αποτελεί κοινωνό μέλος μιας ευαγγελικής εκκλησίας. Πρέπει κάποτε να το πάρουμε απόφαση ότι οι αληθινοί χριστιανοί είναι διάσπαρτοι σ’ όλες τις εκκλησίες ή και έξω απ’ αυτές, σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ίσως υπάρχουν σε αρκετά μεγάλο ποσοστό –μεγαλύτερο από αλλού- σε τόπους όπου η Βίβλος, Παλιά και Καινή Διαθήκη, αποτελεί την τακτική και σχεδόν αποκλειστική πνευματική τροφή, όπως συνήθως συμβαίνει στις ευαγγελικές μας εκκλησίες. Αρκετές όμως φορές έχουμε συναντήσει, και εγώ, και υποθέτω και εσείς, ανθρώπους που δεν ανήκουν μεν στην ευαγγελική εκκλησία, που όμως η προφορική τους μαρτυρία και η μαρτυρία της ζωής τους μας βεβαιώνουν πως πρόκειται για αληθινά παιδιά του Θεού. Ούτε λοιπόν το να δηλώνει απλά κανείς πως είναι «αναγεννημένος», ούτε το να είναι ενταγμένος σε κάποια ευαγγελική εκκλησία αποτελούν ικανή και αναγκαία συνθήκη για να είναι αληθινό παιδί του Θεού. Τότε λοιπόν ποιος είναι χριστιανός; αυτός που αγαπά τους συνανθρώπους του και θυσιάζεται γι’ αυτούς, όπως υποστηρίζουν μερικοί; Ο Άλμπερτ Σβάϊτσερ, διάσημος θεολόγος, μουσικός, μουσικολόγος, γιατρός και ιεραπόστολος, υπήρξε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, το πιο κλασικό παράδειγμα θα λέγαμε, για μια τέτοια περίπτωση. Ξεκίνησε από ιεροκήρυκας σε εκκλησία και καθηγητής σε θεολογική προτεσταντική σχολή, οργανίστας από τους πιο περίφημους, ειδικός μάλιστα στα έργα του Ιωάννη Σεβαστιανού Μπαχ, για τον οποίο έχει γράψει κι ένα περίφημο βιβλίο, καθώς και πολλές κριτικές αναλύσεις του έργου του. Στα 30 του παράτησε τα πάντα κι άρχισε να σπουδάζει ιατρική, και στα 38 του εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γκαμπόν της Αφρικής μαζί με τη σύζυγό του, νοσοκόμα στο επάγγελμα, όπου ίδρυσε νοσοκομείο με σκοπό τη δωρεάν ιατρική περίθαλψη και νοσηλεία των μαύρων ιθαγενών. Έζησε μέχρι τα ενενήντα του, δραστήριος πάντα στο σπουδαίο του έργο, τιμημένος με πολλά βραβεία –ανάμεσά τους και το Νόμπελ Ειρήνης , κι έχοντας σαν παράδειγμα και πρότυπο τη ζωή, την αυταπάρνηση και την ηθική διδασκαλία του Χριστού. «Το λάθος που κάνουμε οι περισσότεροι από μας», είπε κάποτε, «είναι να νομίζουμε πως με τόσες ευθύνες στο σπίτι και στη δουλειά, χωμένοι μέχρι το λαιμό συνέχεια στις υποχρεώσεις μας, δεν έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε καλό στον κόσμο. Ασχολήσου με μια δεύτερη δουλειά, ένα επάγγελμα που θα βοηθήσει τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει κανένα κόστος σ’ αυτό, υπάρχει μόνο το κέρδος που αποκομίζουμε όταν ενεργούμε μ’ αυτόν τον τρόπο. Αλλά μέσα σ’ αυτήν τη δεύτερη δουλειά θα υπάρξουν θαυμάσιες ευκαιρίες – μια βαθιά δύναμη και ευλογία και για τους δυο, και γι’ αυτόν που θα δώσει και γι’ αυτόν που θα λάβει. Το πρώτο σου επάγγελμα σου δίνει τη δυνατότητα να κερδίσεις τα προς το ζην, το δεύτερο όμως σου χαρίζει μια ζωή.» Ένας μεγάλος ανθρωπιστής που με το «δεύτερο» αυτό επάγγελμά του ευεργέτησε χιλιάδες συνανθρώπους του και μας άφησε ένα υπέροχο παράδειγμα αυτοθυσίας, σ’ εμάς τους χριστιανούς που χαντακώσαμε οι περισσότεροι το τάλαντο που μας χάρισε ο Θεός βαθιά μέσα στη γη. Κι όμως αυτός ο μεγάλος άνθρωπος που θάλεγε κανείς πως υπήρξε υπόδειγμα και παράδειγμα χριστιανού, δεν δεχόταν τη θεϊκή υπόσταση του Χριστού, κατεβάζοντάς Τον στο επίπεδο του απλού ανθρώπου. Χωρίς αμφιβολία λοιπόν, παρά την αξιοθαύμαστη πορεία του, δεν εκπλήρωνε τις προδιαγραφές ενός πραγματικού χριστιανού. Ο Θεός μονάχα θα τον κρίνει, και φυσικά δεν είμαστε κατάλληλοι να τον κατακρίνουμε εμείς, που στις πιο πολλές περιπτώσεις δεν κουνάμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας, και που δεν αξιοποιούμε τα τάλαντα που μας χάρισε ο Θεός.

Θα μπορούσαμε να ξοδέψουμε πολλές σελίδες μιλώντας για ιδιότητες και γνωρίσματα χριστιανικά μεν, αλλά που από μόνα τους δε δίνουν ολοκληρωμένη την εικόνα ενός αληθινού χριστιανού. Ο Κύριος μας είπε, για να αναφέρουμε ένα ακόμα παράδειγμα, πως δε θα μπει στη βασιλεία των ουρανών αυτός που από το πρωί μέχρι το βράδυ επικαλείται τ’ όνομά Του –«Κύριε, Κύριε»- αλλά αυτός που εκτελεί το θέλημα του Θεού. Είναι της μόδας σήμερα -και σχεδόν πάντα στο παρελθόν ήταν στην πρώτη γραμμή, βρίσκεται φαίνεται μέσα στα γονίδια πολλών πιστών- ο εκστασιασμός με υψωμένα τα χέρια, με εξαϋλωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου, με στάσεις και κινήσεις ύψιστης ευλάβειας, και σε άλλες, πιο βαριές περιπτώσεις, με χοροπηδητά και ποικίλες ακραίες εκδηλώσεις σε ώρες ομαδικής λατρείας σε διάφορες ομάδες και μέσα σε πολλές εκκλησίες. Δεν έχω τίποτε ενάντια σε τέτοιου είδους ξεχειλίσματα του περισσεύματος της καρδιάς, φτάνει να μην ξεπερνούν τα όρια της ευπρέπειας και της στοιχειώδους σοβαρότητας, και ν’ αποτελούν ειλικρινείς εκδηλώσεις πίστης κι όχι απλή μίμηση ξένων προτύπων. Αναρωτιέμαι όμως τι είδους χριστιανισμός είναι αυτός, όταν –όπου συμβαίνει αυτό, δε μιλώ για όλες τις περιπτώσεις- ο γνήσιος καρπός του Πνεύματος απουσιάζει σχεδόν τελείως. Όταν μικροψυχίες, κακίες, φθόνοι, χωρίζουν αδελφούς για μηδαμινές αιτίες, κι όταν ο εγωισμός πως εμείς τάχα είμαστε οι «πνευματικοί» και οι υπόλοιποι χριστιανοί είναι δεύτερης ποιότητας καταστρέφει και την παραμικρή ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Μήπως έχουμε ξεχάσει τι είναι ο πραγματικός, ο ολοκληρωμένος χριστιανισμός, και επειδή η εποχή μας είναι δύσκολη και πολύ μεγάλο το στρες της καθημερινής ζωής «ξεδίνουμε» με τέτοιου είδους διονυσιακές εκδηλώσεις;

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ασφαλώς μέσα στον περιορισμένο μας χώρο δεν πρόκειται να περιγράψουμε με όλες τις λεπτομέρειες την εικόνα ενός ολοκληρωμένου χριστιανού. Άλλωστε χρόνια και χρόνια ακούμε από τους άμβωνές μας πολλά και πολύ σημαντικά πάνω σ’ αυτό το θέμα. Και φυσικά ξέρουμε όλοι πως ολοκληρωμένος χριστιανός είναι αυτός που έχοντας δεχτεί τη σωτηρία του Χριστού ζει καθημερινά σε επαφή με τον Κύριό του μέσα από την προσευχή και τη μελέτη του Λόγου του Θεού, παρουσιάζει μια αρμονία ανάμεσα στον εσωτερικό του κόσμο και στις εξωτερικές του εκδηλώσεις και κυρίως στην προσωπική του ηθική –αυτό που λέμε αλλιώς «καλή μαρτυρία»- κι ακόμη βρίσκεται σε αγαθή σχέση με τους αδελφούς του και τους υπόλοιπους συνανθρώπους του, βοηθώντας και συντρέχοντας όσο του είναι δυνατόν, και δείχνοντας καλή πίστη και αγάπη απέναντι σε όλους. Γι’ αυτήν την τελευταία, την αγάπη, έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες κι έχουν ακουστεί αμέτρητα λόγια κι αμέτρητες περιγραφές. Βρήκα όμως κάπου κάποιον ορισμό γι’ αυτήν που πολύ μου άρεσε, που μπορεί να μη δίνει ολοκληρωμένη την εικόνα της, ωστόσο όμως θα πρέπει πολύ να μας προβληματίσει. «Αγάπη», λέει ο Eric Segal, αμερικανός συγγραφέας, «σημαίνει ότι ποτέ δε θα χρειαστεί να ζητήσεις συγνώμη». Πόσο άραγε μας βαραίνουν διαφόρων ειδών τύψεις απέναντι σε αδελφούς, σε συζύγους, σε γονείς, σε παιδιά, σε γείτονες… Μακάρι να μη χρειαζόταν να ζητήσουμε συγνώμη από κανέναν. Αυτό θα ήταν το τέλειο. Όταν όμως πρέπει να το κάνουμε, τι περιμένουμε; δεν αναλογιζόμαστε άραγε πως δε θάχουμε αιωνίως τη δυνατότητα για κάτι τέτοιο, και πως μπορεί κάποτε που θα το αποφασίσουμε νάναι πια πολύ αργά;

Είχα βρει πριν μερικά χρόνια σε κάποιο βιβλίο ένα πολύ ενδιαφέρον ποίημα και άκρως διδακτικό για όλους μας, γραμμένο από μια κοπέλα που θέλησε να μείνει στην ανωνυμία. Ήταν η εποχή που ο πόλεμος στο Βιετνάμ βρισκόταν ακόμη στο φόρτε του. Γράφει λοιπόν η ανώνυμη αυτή ποιήτρια:

«Θυμάσαι τη μέρα που δανείστηκα
το καινούργιο σου αυτοκίνητο και το τρακάρισα;
Νόμισα πως θα με σκότωνες, μα δεν το έκανες.
Και θυμάσαι τη φορά που επέμενα να πάμε στη θάλασσα
κι εσύ έλεγες ότι θα βρέξει, και έβρεξε;
Νόμιζα πως θα μου ’λεγες «Στο είχα πει». Μα δεν το έκανες.
Θυμάσαι τη φορά που φλερτάρισα με όλους τους άντρες
για να σε κάνω να ζηλέψεις, και συ ζήλεψες;
Νόμισα πως θα με παρατούσες, μα δεν το έκανες.
Θυμάσαι τη φορά που λέρωσα την ταπετσαρία
του αυτοκινήτου σου
με κρέμα φράουλα;
Νόμιζα πως θα με χτυπούσες, μα δεν το έκανες.
Και θυμάσαι τη φορά που ξέχασα να σου πω πως
ο χορός ήταν επίσημος και ήρθες με το μπλουτζίν;
Νόμιζα πως θα ’φευγες, αλλά δεν το έκανες.
Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που δεν τα έκανες.
Αλλά με δέχτηκες και μ’ αγάπησες και με προστάτεψες.
Υπήρχαν χιλιάδες πράγματα που ήθελα να σου ανταποδώσω
όταν θα γύριζες από το Βιετνάμ.
Αλλά δε γύρισες».

Τι περιμένουμε λοιπόν; την επιστροφή από το Βιετνάμ, που ίσως δεν πρόκειται να έρθει ποτέ; Κι ακόμη: Πόσοι άραγε από μας συμπεριφέρονται στη σύντροφο ή στο σύντροφό τους όπως συμπεριφέρθηκε ο στρατιώτης του Βιετνάμ στο δικό του άνθρωπο; Ο καθένας ας δώσει την απάντηση στον εαυτό του –και στο Θεό.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Προσπαθήσαμε πιο πριν να δώσουμε με πολύ λίγες λέξεις την ολοκληρωμένη εικόνα του χριστιανού: στενή επαφή και τακτική επικοινωνία με το Θεό –και φυσικά και υπακοή στο θέλημά Του- καλή μαρτυρία στην προσωπική καθημερινή ζωή, αγαθές σχέσεις με τους αδελφούς και τους υπόλοιπους συνανθρώπους, και πνεύμα αγάπης και θυσίας, κάτι πολύ πιο υψηλό –και πιο δύσκολο- από την απλή καλή σχέση. Κι είναι σε όλα αυτά όπου καθημερινά δίνουμε εξετάσεις –όχι βέβαια απλά για να μας βλέπουν και να μας βαθμολογούν οι άλλοι γύρω μας. Ο καθένας «εις τον ίδιον αυτού Κύριον ίσταται ή πίπτει», κι αυτό είναι που μετρά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Κανείς από μας δεν είναι τέλειος. Ο καθένας μας παρουσιάζει ελλείψεις και αποτυχίες σε διαφόρους τομείς. «Εις πολλά πταίομεν άπαντες», -ένα εδάφιο ιδιαίτερα προσφιλές στον ευαγγελικό κόσμο. Κάποιος, για παράδειγμα, έχει να παλέψει μ’ έναν δύστροπο και δύσκολο χαρακτήρα, κι είναι συγκινητικός ο αγώνας που κάνουν αρκετοί χριστιανοί κουβαλώντας έναν τέτοιο σταυρό, γιατί αληθινά ένας δύσκολος χαρακτήρας που έχει τρυπώσει μέσα στα γονίδιά σου –για να ξαναπούμε και τη λέξη της μόδας- αποτελεί αληθινό σταυρό. Και κανένας απ’ όλους μας, που από τη φύση του δεν κρύβει μέσα του τέτοιες αντιθέσεις, δυσκολίες και στρεβλώσεις, δεν έχει το δικαίωμα να μέμφεται τον αδελφό του που –το βλέπει- αγωνίζεται να γίνει καλύτερος. Ή μήπως έχουμε την εντύπωση ότι του είναι ευχάριστο που τον αποφεύγουμε όταν δεν είναι «στις καλές του», για να μην υποστούμε την ξινή του παρατήρηση και τον πικρό του λόγο; Μόνο εκείνος που δεν προσπαθεί, δεν αγωνίζεται, δε ζητά χάρη από το Θεό, δε βελτιώθηκε ύστερα από χρόνια, είναι αξιόμεμπτος. Ποιος όμως μπορεί να ξέρει τον εσωτερικό αγώνα του αδελφού του σ’ όλες του τις φάσεις; Θυμάμαι τουλάχιστον δυο φορές που μου είχανε πει για δύο χριστιανούς ξεχωριστά: «Αν τον έβλεπες πώς ήταν προτού πιστέψει, τότε θα καταλάβαινες τη διαφορά»… Αυτό είναι το πραγματικό έργο του Αγίου Πνεύματος, κι αξίζει το θαυμασμό κι όχι την κατάκρισή μας. Όλοι μας έχουμε ξεκινήσει έναν αγώνα δρόμου. Σε κάποιον τομέα άλλος ξεκινάει πολύ πιο μπροστά, άλλος πολύ πιο πίσω. Ίσως αυτός που ξεκίνησε πίσω, που έχει καλύψει μια σημαντική διαφορά από τον μπροστινό, να έχει πολύ μεγαλύτερη αξία στα μάτια του Θεού απ’ όσο το βλέπουμε εμείς, που μπορεί να έχουμε να διανύσουμε πιο εύκολο δρόμο, έχοντας γεννηθεί σε χριστιανική οικογένεια ή και από ιδιοσυγκρασία. Σε άλλον οι σαρκικοί πειρασμοί είναι πιο έντονοι, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και βασανιστικοί, άλλοι είναι ψυχροί και σχεδόν αδιάφοροι, κι αυτό δε σημαίνει ότι είναι καλύτεροι χριστιανοί, κι ασφαλώς ο Κύριος εκτιμά πολύ περισσότερο εκείνον που αγωνίζεται. Προσωπικά, δεν αγαπώ καθόλου το αλκοόλ, σε αρκετές μάλιστα μορφές του το απεχθάνομαι, και φυσικά δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να μην κάνω κατάχρησή του. Μου δίνει άραγε το γεγονός αυτό το δικαίωμα να καυχιέμαι και να βλέπω τον αδελφό μου, που έχει διαφορετικές ροπές και διαφορετικές τάσεις από μένα και αγωνίζεται τον καλό αγώνα, σαν κατώτερο από μένα πνευματικά; «Εις πάντα εις τον οποίον εδόθη πολύ, πολύ θέλει ζητηθεί παρ’ αυτού˙ και εις όντινα ενεπιστεύθη πολύ, περισσότερον θέλουσιν απαιτήσει παρ’ αυτού». Ας θυμόμαστε πάντα την παραβολή των ταλάντων που είναι το κλειδί για όλα αυτά τα τόσο σημαντικά. Κι ας μην ξεχνάμε, πως τάλαντο δεν είναι μονάχα το ταλέντο ή το χάρισμα, παρά και οι δυσκολίες ή οι ευκολίες που σου δόθηκαν στο χαρακτήρα σου, ή οι επιδράσεις που έχεις από το περιβάλλον σου, ή και η καλή διδασκαλία που σε διευκολύνει και η κακή που σε εμποδίζει να δεις μερικά πράγματα. Κι είναι αυτός ο λόγος που δεν δικαιούμαστε να κρίνουμε κανέναν, γιατί τις πιο πολλές φορές θα πέσουμε έξω στην κρίση μας. Και για να πούμε και «του στραβού το δίκιο», κατηγορούσαμε πρόσφατα τους αμερικανούς χριστιανούς –και πολύ σωστά- γιατί υποστήριζαν τους «δίκαιους» τάχα πολέμους. Πόσοι όμως από μας αν βρίσκονταν στο ίδιο περιβάλλον και βομβαρδίζονταν καθημερινά με μια τέτοια διδασκαλία, θα είχαν το σθένος, την παλικαριά, κι αν θέλετε και την εξυπνάδα και την ορθή κρίση να σηκωθούν πάνω από το πλήθος και να πουν «όχι, δεν είναι έτσι όπως τα λέτε. Είναι αμαρτία να υποστηρίζουμε και ν’ ανεχόμαστε το φόνο ανθρώπων, γιατί αυτό μας έχει διδάξει ο Χριστός»; Και για πόσα άλλα που συμβαίνουν στο περιβάλλον μας δεν τολμούμε να μιλήσουμε γιατί έτσι τα ξέρουμε από μικροί, ή, όπως το λέει και η γνωστή λαϊκή ρήση, επειδή «έτσι τα βρήκαμε, και έτσι θα πάμε»;

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Απέραντο λοιπόν –και ίσως και δύσκολο από αρκετές πλευρές- το κεφάλαιο της ολοκληρωμένης εικόνας του αληθινού χριστιανού. Κι είπαμε αρκετά μέχρι τώρα, χωρίς φυσικά να εξαντλήσουμε το θέμα μας ούτε καν σε κάποιες του πλευρές. Δε θάθελα όμως να κλείσω, προτού αναφέρω τρεις ιδιότητες του χριστιανού, ή και των χριστιανικών ομάδων, που νομίζω πως -αν και βασικές- αρκετά σπάνια ακούγονται ανάμεσά μας.

Η πρώτη ιδιότητα, ή μάλλον η πρώτη αρετή απ’ αυτές, είναι η ανώτερη ποιότητα. Κάτι που είναι δύσκολο να ορισθεί με ακρίβεια, γιατί δεν υπάρχουν πάντα ξεκάθαρα όρια γι’ αυτήν, που πολύ συχνά όμως διακρίνεται με την πρώτη ματιά. Πώς μπορούμε άραγε να δώσουμε τον ορισμό της ποιότητας; Ίσως το καλύτερο είναι να την προσδιορίσουμε με αρνητικό τρόπο. Να πούμε δηλαδή ότι ποιότητα είναι η απουσία της φτήνιας και της ευτέλειας. Ζούμε σ’ ένα περιβάλλον όπου φαινόμενα φτήνιας και ευτέλειας αποτελούν τον κανόνα σε όλους τους τομείς. Κι αυτό επηρεάζει τους περισσότερους από μας. Κι έχει διαμορφώσει τη νοοτροπία μας και τα γούστα μας, κι έχει εισχωρήσει ακόμη και μέσα στις εκκλησίες μας. Δυστυχώς η αβάσταχτη ελαφρότητα της ιδιωτικής τηλεόρασης κοντεύει να διαβρώσει τα πάντα, ακόμα και στο δικό μας περιβάλλον. Με αποτέλεσμα να μη θέλουμε ν’ ακούσουμε κάτι που απαιτεί κάποια διανοητική προσπάθεια, να διαβάσουμε κάτι που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και τετριμμένα, να κάνουμε μια σοβαρή συζήτηση για σοβαρά θέματα του καιρού μας. Κι αυτό φαίνεται ακόμη και στα θέματα που συζητιούνται και στο γενικότερο στυλ των νεανικών μας συνεδρίων. Χρόνια και χρόνια –ό,τι χειρότερο- συνδέουμε τη χαμηλή ποιότητα και τη φτήνια με την πνευματικότητα, μια έννοια του Λόγου του Θεού πολύ υψηλή –η πνευματικότητα- που όμως έχει υποστεί φοβερή κακοποίηση και κατάχρηση. Ας μάθουμε να μη φοβόμαστε την ποιότητα και το υψηλό επίπεδο σ’ όλους τους τομείς της ζωής μας. Σε ό,τι ακούμε, σε ό,τι βλέπουμε, σε ό,τι συζητούμε, σε ό,τι επιδιώκουμε. Ας μην παρασυρόμαστε από το πνεύμα του κόσμου –κι εδώ ακριβώς ταιριάζει να μιλήσουμε για το «πνεύμα του κόσμου», μια ακόμη σημαντική έννοια που έχει κακοποιηθεί όσο και η έννοια της πνευματικότητας.

Η δεύτερη ιδιότητα που πρέπει να μας χαρακτηρίζει σαν χριστιανούς, και που συνδέεται άμεσα με την ποιότητα, είναι η σεμνότητα και η αίσθηση του μέτρου. Κι όταν λέμε σεμνότητα δεν εννοούμε απλά ορισμένα εξωτερικά στοιχεία. Δεν είναι κατ’ ανάγκην στοιχεία σεμνότητας ή μη σεμνότητας ούτε τα σκουλαρίκια, ούτε τα παντελόνια, ούτε τα βαψίματα. Όταν ο εσωτερικός σου κόσμος χαρακτηρίζεται από ποιότητα –κι αυτό συμβαίνει στους αληθινούς χριστιανούς, όπως είδαμε και πιο πριν- η ποιότητα αυτή γίνεται φανερή σ’ όλες τις εκδηλώσεις σου, και στην εξωτερική σου εμφάνιση, και στην έλλειψη φτηνής επίδειξης, και στην αίσθηση του μέτρου, και σε πολλά άλλα. Όταν ένα μεγάλο ποσοστό από τους ανθρώπους του πλανήτη μας δεν έχει ούτε τα στοιχειώδη για να ζήσει, το κυνήγι της υπερβολικής πολυτέλειας, η αλαζονεία του βίου, η αποκλειστική επιδίωξη της καλοπέρασης αποτελούν καρκινώματα που δε θάπρεπε να ονομάζονται καν σε χριστιανικές ομάδες. Είναι ανεπίτρεπτο για ένα χριστιανό να προσπαθεί να θεραπεύσει τα διάφορα συμπλέγματα που τον βασανίζουν με κακόγουστη επίδειξη πολυτέλειας, και δυστυχώς τέτοια φαινόμενα δεν είναι καθόλου ασυνήθιστα σ’ όλες τις εποχές και σ’ όλους τους τόπους. Διάβαζα τις προάλλες για κάποιον τηλευαγγελιστή από τους πιο γνωστούς, για το πανάκριβο ρολόι του τύπου ρόλεξ και τ’ ακριβά του δαχτυλίδια, για την πολυτελή του διαβίωση και το πανάκριβο σπίτι του, για τις πολυτελέστατες σουίτες όπου διαμένει στις …ευαγγελιστικές του περιοδείες. Και θυμήθηκα το μεγάλο Μπίλυ Γκράχαμ που υπήρξε σ’ ολόκληρη τη ζωή του υπόδειγμα σεμνότητας και λιτότητας, που ενώ είχε τη δυνατότητα να διαχειρίζεται ανεξέλεγκτα τεράστια χρηματικά ποσά, είχε αναθέσει το οικονομικό μέρος της οργάνωσής του σε μια επιτροπή, κι ο ίδιος αρκέστηκε σ’ όλη τη διάρκεια των πενήντα τόσων χρόνων της ευαγγελιστικής του δραστηριότητας στο μισθό του ποιμένα μιας μέσης τοπικής εκκλησίας. Τι αξίζουν τα μεγάλα λόγια, τα θαύματα κι οι θεραπείες, οι επικλήσεις στο Άγιο Πνεύμα σα να πρόκειται για καθημερινό φίλο και συνεταίρο μας, οι γλωσσολαλιές και άλλες υπερ-θεαματικές εκδηλώσεις όταν το παράδειγμα του Χριστού δεν εγγίζει ούτε καν αυτήν την πλευρά της ζωής, όταν σε κάτι όχι και τόσο δύσκολο απομακρυνόμαστε από εκείνα που μας έδειξε και μας δίδαξε ο Χριστός; πού να μιλήσουμε τότε για τα πιο δύσκολα, για σκέψεις, για προθέσεις, για εσωτερικό κόσμο, για άμεμπτη διαγωγή, για ταπεινοφροσύνη…

Η τρίτη και τελευταία από τις ιδιότητες, είναι η άνεση στο χαρακτήρα και στη νοοτροπία. Κι αυτό περιλαμβάνει και τη συγχωρητικότητα, και τη μεγαλοψυχία, και την πλατιά καρδιά και το ευρύ πνεύμα. Δεν είναι δυνατόν να ήρθε ο Χριστός στη γη, να υπέφερε όσα υπέφερε για να διαμορφώσει ανθρώπους με τη στενόμυαλη και μίζερη νοοτροπία ενός γραφειοκράτη, ανθρώπους εκδικητικούς, μικρόψυχους, συμπλεγματικούς. Έλεγε κάποτε κάποιος, μέλος κάποιας εκκλησίας: «εγώ ξέρεις κρατώ μια μικρή πλάστιγγα σαν εκείνες του φαρμακείου. Και μετρώ και ζυγίζω και θυμάμαι το κακό που μου έχουν κάνει»… Δεν είναι μόνο ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είχε διαβάσει σωστά τη διδασκαλία του Χριστού. Είναι κι ότι έχοντας τέτοια νοοτροπία δεν ένιωθε την ανάγκη να την αλλάξει μπαίνοντας μέσα στην εκκλησία, για τον απλό λόγο ότι συνάντησε αρκετούς που του μοιάζανε, και δεν ένιωσε σαν ξένο σώμα και παράταιρος με τους υπόλοιπους. Κι ακόμη ίσως αντίκρισε κάποιον άμβωνα που εξακόντιζε πυρά ενάντια στο «πνεύμα του κόσμου», περιορίζοντάς το μονάχα στα γνωστά εξωτερικά γνωρίσματα κι αφήνοντας όλο τον εσωτερικό κόσμο απείραχτο με τις μικρότητές του, τις εκδικητικές διαθέσεις, με τα αισθήματα του φθόνου και τις κάθε μορφής κακίες. Το κεφάλαιο όμως της άνεσης στο χαρακτήρα και στη συμπεριφορά του χριστιανού είναι τεράστιο, και φυσικά δεν εξαντλείται με λίγες λέξεις και μέσα σε λίγες γραμμές, κι αξίζει να μας απασχολήσει μια άλλη φορά.

Τι συμπεράσματα λοιπόν μπορούμε να βγάλουμε απ’ όλα όσα είπαμε; πως αληθινοί χριστιανοί, με τη σωστή σημασία της λέξης, δεν υπάρχουν σ’ αυτόν τον κόσμο; όπως έλεγε κι ο Μπέρναρ Σω, ο γνωστός ιρλανδός συγγραφέας με το καυστικό του χιούμορ: «ο χριστιανισμός μπορεί να είναι καλό πράγμα αν κάποτε κάποιος το δοκίμαζε»… Θα πρέπει λοιπόν ν’ απελπιστούμε και να εγκαταλείψουμε τον αγώνα; εντελώς το αντίθετο! Η χριστιανική ζωή είναι η πιο ευγενική κι η πιο συναρπαστική πρόκληση για να αγωνιζόμαστε. Ο καθένας μας έχει τις αδύνατες πλευρές του. Σ’ άλλα παίρνουμε άριστα, σ’ άλλα είμαστε απλώς ανεκτοί, σ’ άλλα παίρνουμε τη βάση και σ’ άλλα είμαστε κάτω από τη βάση. Άλλοι είμαστε πολύ ορθολογιστές και υστερούμε στον τομέα της πίστης, και πολύ μας ταιριάζει η παράκληση των μαθητών στον Ιησού: «Κύριε, αύξησον εις ημάς την πίστην»… Άλλοι δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στην προσωπική ηθική –και καλά κάνουμε- ξεχνάμε όμως πως ο Θεός δεν είναι μονάχα ηθική και δικαιοσύνη, αλλά και αγάπη, και πως η αγάπη είναι πάνω απ’ όλα. Κι είναι πολύ σωστή η παρατήρηση κάποιου σοφού πως «ο θρησκόληπτος ηθικολόγος βρίσκεται το ίδιο μακριά από το μήνυμα του Χριστού, όσο κι ο άνθρωπος χωρίς ηθικές αρχές». Αν ανήκουμε σ’ αυτήν την κατηγορία, ας ζητούμε από τον Κύριο δίπλα στην ακεραιότητα και την άμεμπτη ηθική ζωή να μας δίνει και καρδιά και «σπλάχνα οικτιρμών». Άλλοι ακόμη υστερούμε στην προσωπική μας μαρτυρία για το Χριστό, και ξεχνάμε πως ο Θεός μάς φέρνει στο δρόμο μας ανθρώπους για να μαρτυρήσουμε γι’ Αυτόν. Κάποτε, στα παλιά χρόνια, η μικρή αίθουσα της εκκλησίας μας γέμιζε από φίλους και γείτονες που έρχονταν ν’ ακούσουν το μήνυμα του άμβωνα, συντροφιά με τους πιστούς της εκκλησίας. Κι ήταν εκείνη η αίθουσα ταπεινή, άβολη, ντρεπόσουνα με τ’ ανθρώπινα μέτρα να οδηγήσεις κάποιον εκεί μέσα. Σήμερα έχουμε όλες τις ανέσεις, όμορφες εκκλησίες, ωραία μουσική, άνεση… Μήπως ομορφύναμε εξωτερικά και παγώσαμε εσωτερικά; Μακάρι να μας προβληματίσουν όλα αυτά, και πολλά άλλα παρόμοια..

Αγωνιζόμαστε λοιπόν ο καθένας το δικό του δύσκολο αγώνα με τη βοήθεια του Θεού, με την έμπνευση και καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Κανένας μας δεν είναι τέλειος, και τέλειο είναι μονάχα το πρότυπό μας, ο Ιησούς Χριστός που χρωστούμε να του μοιάσουμε σε όλα, όπως το τονίζει ο Λόγος του Θεού. Ωστόσο μέσα στις ατέλειές μας, μέσα στις ελλείψεις μας, μέσα στις αποτυχίες μας, υπάρχει κάτι ανεκτίμητο. Είναι η χάρη του Θεού που σκεπάζει τις ατέλειες και τις αποτυχίες μας, όταν μας βλέπει ν’ αγωνιζόμαστε και νάχουμε την καλή θέληση και την καλή διάθεση. Θυμάστε την παραβολή του ασώτου. Μόλις είχε φανεί στη γωνιά του δρόμου ο άσωτος γιος βρώμικος, ελεεινός, μα ταπεινός και μετανιωμένος, κι έτρεξε ο πατέρας και τον αγκάλιασε. ΄Ένα βήμα κάνουμε εμείς προς το Θεό, άπειρα βήματα κάνει Εκείνος προς εμάς. Αυτή ακριβώς είναι η χάρη το Θεού. Χωρίς μικροψυχίες, χωρίς «μια σου και μια μου», χωρίς μικροϋπολογισμούς και πλάστιγγες φαρμακείου… Χριστιανός τέλειος με ολοκληρωμένη την εικόνα δεν υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο. Κι αλίμονο σ’ όλους μας αν δεν υπήρχε η θεϊκή χάρη, που λογαριάζει αλλιώτικα, που μας κάνει και μπορούμε να στεκόμαστε μπροστά στο Θεό, που μας δίνει αξία και αξιοπρέπεια, που μας βλέπει ολοκληρωμένα εμάς τους μισούς και λειψούς και σε πολλά αποτυχημένους. Όλη η δόξα σ’ Αυτόν και γι’ Αυτόν…

Στέφανος Κατσάρκας

28/09/2014

ΚΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ

Μια μέρα ο μεγάλος ζωγράφος Ντα Βίντσι άκουγε μια χορωδία και είδε σ' ένα αγόρι την τέλεια μορφή του Χριστού. Το κάλεσε στο ατελιέ του και αναπαρήγαγε τα χαρακτηριστικά του σε μελέτες και προσχέδια.

Πέρασαν τρία – τέσσερα χρόνια. Ο “Μυστικός Δείπνος” ήταν σχεδόν έτοιμος, αλλά ο Ντα Βίντσι δεν είχε βρει ακόμη το ιδανικό μοντέλο για τον Ιούδα. Ο καρδινάλιος που ήταν υπεύθυνος για την εκκλησία άρχισε να τον πιέζει απαιτώντας να τελειώσει σύντομα την τοιχογραφία.

Ύστερα από έρευνα πολλών ημερών, ο ζωγράφος συνάντησε ένα νέο, πρόωρα γερασμένο, κουρελή, μεθύστακα, πεσμένο σ' ένα χαντάκι. Με μεγάλη δυσκολία οι βοηθοί του τον πήγαν μέχρι την εκκλησία. Δεν προλάβαινε να κάνει προσχέδια.

Ο ζητιάνος κουβαλήθηκε ως εκεί χωρίς να καταλαβαίνει τι του συμβαίνει: οι βοηθοί τον κρατούσαν όρθιο ενώ ο Ντα Βίντσι αντέγραφε τις γραμμές τις κακίας, της αμαρτίας, του εγωισμού, που ήταν τόσο καλά χαραγμένες στο πρόσωπό του.

Όταν τελείωσε, ο ζητιάνος – που είχε συνέλθει κάπως από το μεθύσι του – άνοιξε τα μάτια και παρατήρησε τη ζωγραφιά μπροστά του. Αφού σκέφτηκε λίγο είπε με ανάμεικτη έκπληξη και θλίψη:

- Την έχω ξαναδεί αυτή τη ζωγραφιά.
- Πότε; ρώτησε έκπληκτος ο Ντα Βίντσι.
- Πριν από τρία – τέσσερα χρόνια πριν χάσω τα πάντα. Τότε τραγουδούσα σε μια χορωδία, έκανα μια ζωή γεμάτη όνειρα και ο ζωγράφος με κάλεσε να κάνω το μοντέλο για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού!

Όποια και αν είναι η ζωή σου, υπάρχει κάποιος που μπορεί να της δώσει αξία, αφού τη σώσει. Μετάνιωσε γι΄ αυτό που έζησες μέχρι τώρα και πίστεψε μ' όλη την καρδιά σου στον Ιησού Χριστό. Μάθε Τον μέσα από τον Λόγο Του, την Αγία Γραφή, μίλα Του με τη προσευχή και πες στους συνανθρώπους γι' αυτό που θα βιώνεις από δω και πέρα. Αν Τον δεχθείς. Αν Τον πιστέψεις. Άραγε θα το κάνεις;

Μ' αγάπη

Ανέστης Πεταλίδης

29/08/2014

ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ;

Δύσκολες και πονεμένες οι μέρες που ζούμε εδώ και κάμποσο καιρό. Δύσκολες, γιατί για πολλούς γύρω μας, ακόμα και το καθημερινό φαγητό αποτελεί πρόβλημα. Και πονεμένες, γιατί από την γενικότερη δυσχέρεια της χώρας μας δεν έχει ξεφύγει κανένας. Όλοι νιώθουμε το βάρος των περιστάσεων, τον κίνδυνο που παραμονεύει στην πορεία μας και είναι φυσικό να τρομάζουμε στα δυσάρεστα ενδεχόμενα που εμφανίζονται στον ορίζοντα.

Ανθρώπινο και φυσικό είναι να ζητούμε κάποια λύση. Και βέβαια, η πείρα έχει διδάξει ότι πολλές λύσεις που προτείνονται είναι απλούστατα αναποτελεσματικές. Ειδικά μάλιστα, όταν οι συνθήκες είναι πιεστικές και το μέλλον φαντάζει σκοτεινό, πού να αναζητήσεις λύση και προς ποια κατεύθυνση να στραφείς; Η δυστυχία που συσσωρεύεται γύρω σου είναι τόσο μεγάλη, που είναι αδύνατο να μην αγγίξει και σένα. Σηκώνεις το κεφάλι σου προς τα πάνω και προς τα μπρος και αντικρίζεις μόνο θολούρα και μαυρίλα. Τώρα τι γίνεται;

Εμείς θα θέλαμε να προτείνουμε, ίσως και να υπενθυμίσουμε, ότι πέρα απ’ όλα αυτά και πάνω απ’ όλα αυτά, υπάρχει η λύση που προτείνει ο Χριστός. Θέλουμε να δώσουμε μια διευκρίνιση σ΄ αυτό το σημείο. Μιλώντας για Χριστό, δεν εννοούμε τον εικονογραφικό, τον παλιοκαιρίσιο, τον Χριστό της ιστορίας και του παρελθόντος. Εννοούμε, αντίθετα, τον αναστημένο Χριστό της σημερινής ημέρας, τον ζωντανό, τον Χριστό που πνευματικά κινείται γύρω μας και ανάμεσά μας. Αυτόν τον Χριστό που τον παρουσιάζουν τόσο καθαρά τα Ευαγγέλια και που μας τον προτείνει η Αγία Γραφή σαν Σωτήρα και Λυτρωτή μας.

Θέλουμε να σε ρωτήσουμε. Σκέφτηκες ποτέ σου αυτή τη λύση; Το κατάλαβες ότι πέρα από τις δυσκολίες και τα προβλήματα, σε περιμένει ο Χριστός; Όχι σαν φαντασίωση, ούτε σαν άπιαστο όνειρο, αλλά σαν ζωντανή πραγματικότητα. Ήταν Εκείνος που είπε άλλωστε: «Ελάτε σε μένα όλοι εσείς που είστε κουρασμένοι και φορτωμένοι και εγώ θα σας δώσω ανάπαυση». Είναι Εκείνος που είπε: «Στέκομαι έξω από την πόρτα και κτυπώ. Αν κάποιος ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει την πόρτα, θα μπω μέσα και θα δειπνήσω μαζί του κι εκείνος μαζί μου». Αυτός είναι ο Χριστός, ο ζωντανός, ο σημερινός είναι που περιμένει να ακούσει την πρόσκλησή μας. Μια πρόσκληση που σημαίνει μετάνοια για τον ξεπεσμό και την εξαθλίωσή μας, αλλά και πίστη στη δύναμη που έχει ο Χριστός.

Θα προτείναμε, σ’ όποιον θέλει να ακολουθήσει τη συμβουλή μας, να πάρει και να διαβάσει την Καινή Διαθήκη. Εκεί θα δει έναν Χριστό ζωντανό, σημερινό, καθημερινό, που είναι έτοιμος να απλώσει το χέρι Του και να αγγίξει τη ζωή και την καρδιά καθενός από μας. Αλήθεια, προσευχήθηκες ποτέ στον Ιησού Χριστό; Όχι κάποια τυπική προσευχή που κάποτε στην δίδαξαν, αλλά λόγια που βγαίνουν μέσα απ’ την καρδιά σου. Του είπες ποτέ «Κύριε, έλα στη ζωή μου, φώτισέ με, συγχώρησε τις αμαρτίες μου, δώσε μου νέα θεώρηση της ζωής, άνοιξε μπροστά μου καινούριους ορίζοντες». Το έκανες ποτέ σου; Θα χαρούμε ιδιαίτερα αν κάποιοι επικοινωνήσουν μαζί μας, για να συζητήσουμε για όλα αυτά που αναφέραμε παραπάνω (email eethes@ymail.com).

Είμαστε ανοικτοί σε κάθε είδους αντίρρηση, συζήτηση ή διαφωνία. Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί και δεν υπάρχει αμφιβολία, τελικά, θα μας ευλογήσει ο Θεός.

Δημοσθένης Κατσάρκας

22/08/2014

«ΣΠΛΑΧΝΙΣΟΥ ΜΕ, ΘΕΕ ΜΟΥ…»

«Τότε ήρχισε να καταναθεματίζει και να ομνύη [ο Πέτρος], Ότι δεν γνωρίζω τον άνθρωπον. Και ευθύς εφώναξεν ο αλέκτωρ. Και ενεθυμήθη ο Πέτρος τον λόγον του Ιησού, όστις είχεν ειπεί προς αυτόν, ότι πριν φωνάξει ο αλέκτωρ τρις θέλεις με απαρνηθή. Και εξέλθων έξω, έκλαυσε πικρώς».

Ο Αντρέι Ταρκόφσκι, από τους πιο σημαντικούς κινηματογραφιστές του 20ου αιώνα, υπήρξε άνθρωπος με έντονες μεταφυσικές ανησυχίες και προβληματισμούς. Στην τελευταία του ταινία, τη «Θυσία», που γύρισε τη χρονιά του θανάτου του στα 1986, πραγματεύεται το ενδεχόμενο ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου με αναπόφευκτο αποτέλεσμα το ολοκαύτωμα μιας ολοκληρωτικής πυρηνικής καταστροφής. Κυρίαρχο μουσικό μοτίβο στο έργο αυτό είναι η άρια της άρνησης και της μετάνοιας του Πέτρου, από τα «Κατά Ματθαίον Πάθη» του Ιωάννη Σεβαστιανού Μπαχ. «Σπλαχνίσου με, Θεέ μου, για τα δάκρυα που χύνω…» Είναι φανερό ότι με τον τρόπο αυτό ο Ταρκόφσκι ομολογεί την αποτυχία του ανθρώπου και το κατάντημα όπου έφτασε διώχνοντας το Θεό από τη ζωή του όλο και περισσότερο, και φτάνοντας στο ενδεχόμενο της ολοκληρωτικής καταστροφής.

Γράφει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος σε μια από τις «Αθηναϊκές Επιστολές» του στις 26 Ιουλίου 1914, τότε που άρχιζε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος: «Όταν θα διαλυθούν οι καπνοί των απέραντων ερειπίων, θα ίδωμεν ένα θαύμα: Μίαν νέαν ζωήν, ένα νέον πολιτισμό […] Πάλιν η πολιτισμένη Ευρώπη θ’ αποτελή μίαν οικογένειαν. Και θα ζει διαφορετικά. Η ζωή της θα στηρίζεται εις βάσεις ηθικωτέρας. Και οι νέοι της άνθρωποι θα γίνουν υγιέστεροι και ευτυχέστεροι».

Κι ο μεγάλος αυστροεβραίος συγγραφέας Στέφαν Τσβάιχ, ζώντας μέσα στη δίνη του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, σημειώνει μελαγχολικά στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Ο Χθεσινός Κόσμος» αναπολώντας τα παιδικά του χρόνια: « Στον φιλελεύθερο ιδεαλισμό του, ο 19ος αιώνας ήταν στο ίσιο κι αλάθητο μονοπάτι, που τον έκανε τον καλύτερο απ’ όλους. Οι προηγούμενες εποχές, με τους πολέμους τους, τις πείνες και τις ανταρσίες τους, αποδοκιμάσθηκαν σαν εποχές μιας άγουρης και αδιαφώτιστης ανθρώπινης γενιάς. Αλλά τώρα ήταν απλώς ζήτημα δεκαετηρίδων μέχρι που και το τελευταίο ίχνος δυστυχίας και βίας θα νικιόταν τελικά, κι αυτή η πίστη για μια αδιάκοπη κι ακαταμάχητη “πρόοδο” είχε πράγματι γι αυτή τη γενιά τη δύναμη μιας θρησκείας. Άρχιζε κανείς να πιστεύει περισσότερο σ’ αυτή την “πρόοδο”, παρά στη Βίβλο, και το ευαγγέλιό της παρουσιαζόταν σίγουρο εξ αιτίας και της τεχνολογίας».

Σήμερα όλοι ξέρουμε πόσο μας στοίχισε αυτή η σιγουριά και πόσο πληρώνουμε ακόμη την όλο και μεγαλύτερη απομάκρυνσή μας από το Θεό. Δεκάδες εκατομμύρια νεκροί, εκμηδένιση της αξίας του ανθρώπου στο επίπεδο του απλού αντικειμένου, καταστροφή της δημιουργίας με όλο και πιο γρήγορο ρυθμό. «Σπλαχνίσου μας, Θεέ μου… Σπλαχνίσου μας, γιατί σαν μαθητευόμενοι μάγοι τα κάναμε θάλασσα χωρίς Εσένα και μακριά από Σένα, και τώρα με χαμένη και την τελευταία μας ελπίδα, πεσμένοι στα γόνατα κλαίμε πικρά σαν τον Πέτρο, που Σε προδώσαμε και σ’ αρνηθήκαμε… Σπλαχνίσου μας, Θεέ μου…»

Στέφανος Κατσάρκας

02/07/2014

“ΑΧΘΟΣ ΑΡΟΥΡΗΣ” *

* (βάρος της γης, μεταφορικά ο άνθρωπος που δεν προσφέρει τίποτα)

Ανάμεσα στις πολλές θεωρίες που ανέπτυξε ο αρχαίος φιλόσοφος Αριστοτέλης , ήταν και η περίφημη άποψή του: «η Φύση απεχθάνεται το κενό». Αν και με κάποια πειράματα του 19ου αιώνα αποδείχθηκε ότι κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες ο φυσικός αυτός νόμος δεν ισχύει πάντοτε, εν τούτοις εξακολουθεί να υπάρχει ευρύτατη παραδοχή της ισχύος του, ακόμη και πέρα από τα στενά όρια των Φυσικών Επιστημών.

Τη φράση αυτή του Αριστοτέλη τη θυμήθηκα πρόσφατα καθώς διάβαζα για ακόμη μια φορά τη γνωστή παραβολή των ταλάντων από κατά Ματθαίον ευαγγέλιο κεφ. 25. Στην παραβολή αυτή λοιπόν, το ενδιαφέρον εστιάζεται φυσιολογικά στη συμπεριφορά εκείνου του υπηρέτη που ο Κύριος του εμπιστεύθηκε το ένα και μοναδικό τάλαντο και εκείνος, θέλετε από τεμπελιά, θέλετε από αδιαφορία, θέλετε από πονηριά ή εγωισμό, αντί να το εκμεταλλευτεί και να το πολλαπλασιάσει το έθαψε, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Υπάρχει ο κίνδυνος όταν διαβάσει κάποιος επιπόλαια την παραβολή αυτή, να μείνει με την εντύπωση ότι το αποτέλεσμά της ήταν απλώς να αφαιρεθεί από τον κακό υπηρέτη αυτό το θαμμένο τάλαντο, ενώ η ιστορία δεν τελειώνει εκεί. Συνεχίζεται και μάλιστα συνεχίζεται σε δύο διαφορετικά επίπεδα. Από τη μια πλευρά έχουμε τη σκληρή τιμωρία, ίσως την ανέλπιστα σκληρή τιμωρία που περιμένει τον ανάξιο υπηρέτη και από την άλλη έχουμε το ίδιο το αχρησιμοποίητο τάλαντο.

Ο Κύριος έχει εμπιστευθεί σε όλους τους δικούς του κάποια τάλαντα που μπορούν και πρέπει να χρησιμοποιηθούν στο έργο Του. Σε άλλον έδωσε πέντε, σε άλλον δύο, σε άλλον ένα, ανάλογα με το πώς Εκείνος κρίνει. Ας μην ξεγιελιέται όμως και ας μην έχει κανείς αυταπάτες. Το τάλαντο που έχει δεν είναι δικό του, δεν είναι ιδιοκτησία του αλλά εξακολουθεί να είναι του Κυρίου και ο τρόπος με τον οποίον θα χρησιμοποιηθεί δεν καθορίζει το αν θα γίνει το συγκεκριμένο έργο αλλά από ποιόν θα γίνει. Το τάλαντο που έθαψε ο κακός υπηρέτης δεν παρέμεινε θαμμένο, δε χάθηκε. Απλώς του αφαιρέθηκε για να δοθεί σε κάποιον άλλο που με το ζήλο και την πιστότητά του το άξιζε πραγματικά. Όπως η Φύση απεχθάνεται το κενό, έτσι και το έργο του Κυρίου δε μπορεί να μείνει ημιτελές, κενό και ανολοκλήρωτο. Χαμένος τελικά θα βγει εκείνος και μόνο εκείνος που ενώ είχε την ευκαιρία να δουλέψει για τον Κύριο, την κλώτσησε απερίσκεπτα. Εκείνος που πίστεψε ότι το τάλαντο του ανήκει και νόμισε ότι είναι δικαίωμά του να αποφασίσει να το κρατήσει θαμμένο. Εκείνος που μπερδεύτηκε από το κλίμα της εποχής και αποφάσισε να «απεργήσει» από το έργο του Θεού . Εκείνος που ίσως θύμωσε γιατί στα χέρια του κρατούσε μόνο ένα μικρό και ταπεινό τάλαντο και δεν κατάλαβε την πολλαπλάσια αξία του στην χρηματιστηριακή αγορά του Ουρανού. Και τότε, θα βρεθεί προ εκπλήξεως και η ζημιά που θα υποστεί θα είναι πολλαπλή καθώς το τάλαντο όχι απλώς θα του αφαιρεθεί αλλά θα δοθεί σε κάποιον άλλο. Το έργο του Κυρίου θα γίνει έστω και ερήμην του κακού υπηρέτη. Αυτός θα χάσει την ευλογία που αρχικά είχε ετοιμαστεί για δική του. Θα δει αυτό που κράτησε στα χέρια του και θεώρησε δικό του να το χαίρονται άλλοι. Θα δει εκείνο που μπορούσε να το χρησιμοποιήσει και να το αναπτύξει με το δικό του τρόπο να γίνεται από άλλους και ίσως με διαφορετικό τρόπο. Ίσως μάλιστα να στενοχωρηθεί γιατί αυτός μπορεί να τα κατάφερνε και καλύτερα. Και τότε θα μείνει στο περιθώριο νοιώθοντας «άχθος αρούρης». Γι’ αυτό όμως δε θα φταίει κανένας και τίποτε άλλο παρά μοναχά η δικιά του αδιαφορία, ο δικός του εγωισμός.

Γιάννης Κατσάρκας

28/06/2014