September 1st 2017

“Εγώ είμαι μια φωνή…”

Η λίστα των τίτλων που ακολουθεί το όνομα του Ιωάννη του Βαπτιστή μέσα στα Ευαγγέλια μοιάζει ατελείωτη. Παρατηρεί κανείς τα διαπιστευτήριά του και μένει άφωνος.

Πρώτος τον συστήνει ο άγγελος που παρουσιάστηκε στον γέρο Ζαχαρία, τον πατέρα του:

“Θα έχει μεγάλη προσφορά στο έργο του Κυρίου. Θα είναι γεμάτος από το Πνεύμα το Άγιο… θα προπορευτεί στο έργο του Κυρίου, θα έχει το πνεύμα και τη δύναμη του προφήτη Ηλία…θα ετοιμάσει το λαό για να υποδεχτεί τον Κύριο”.  (Λουκάς 1:15-17)

Συνεχίζει να τον συστήνει ο Ζαχαρίας λέγοντας γι’ αυτόν:

“Κι εσύ παιδί μου θα ονομαστείς προφήτης του ύψιστου Θεού… θα ετοιμάσεις το δρόμο του Κυρίου… θα κάνεις γνωστή στο λαό Του τη σωτηρία”.  (Λουκάς 1:76-77)

Οι συστάσεις του ολοκληρώνονται από τα πιο επίσημα χείλη. Πώς θα σου φαινόταν να πει για σένα ο ίδιος ο Σωτήρας του κόσμου, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, αυτό που δήλωσε για τον Ιωάννη;

“Σας βεβαιώνω πως μάνα δε γέννησε ως τώρα άνθρωπο πιο μεγάλο από τον Ιωάννη το Βαπτιστή… αυτός είναι ο Ηλίας, που έμελλε να ’ρθει”. (Ματθαίος 11:11, 14)

Αν ζούσε στις μέρες μας ο Ιωάννης (ή αν ακολουθούσε το δρόμο των Φαρισαίων ή την καριέρα του πατέρα του ως ιερέα) όταν θα τον καλούσαν να συστηθεί ή να υπογράψει μια δήλωση, θα χρειαζόταν αρκετό χώρο στη σελίδα μετά το όνομά του για να σημειώσει τα διαπιστευτήρια και τους τίτλους του:

Ιωάννης, γιος του Ζαχαρία
Πρόδρομος του Χριστού,
Βαπτιστής,
Προφήτης (κι ακόμα μεγαλύτερος),
Ο μεγαλύτερος που γενήθηκε ποτέ από γυναίκα,
Ο Ηλίας που έμελλε να έλθει.

Ο Ιωάννης όμως δεν ακολούθησε αυτό το δρόμο. Από μικρός ζούσε στις ερημιές, μακριά από τα κέντρα αποφάσεων της πνευματικής ελίτ της εποχής του. Οι ενδυματολογικές επιλογές του και το διαιτολόγιό του ήταν εντελώς αντισυμβατικά. Ένας άνθρωπος της υπαίθρου, ίσως άγριος στην όψη και χωρίς αμβλείες γωνίες στη συμπεριφορά του. Δεν ζητούσε χάρες, ούτε χρωστούσε χάρη σε κανένα.

Γι αυτό και το μήνυμά του δεν ήταν αυτό που θα το ονομάζαμε σήμερα φιλική προσέγγιση στον πνευματικό αναζητητή:

“Όταν ο Ιωάννης είδε πολλούς Φαρισαίους και Σαδουκαίους να έρχονται για να βαφτιστούν, τους είπε: «Οχιάς γεννήματα, ποιος σας είπε πως έτσι θα ξεφύγετε από την οργή του Θεού, που πλησιάζει; Αν θέλετε να γλιτώσετε, κάνετε έργα που ταιριάζουν σε όποιον πραγματικά μετανοεί. Και μην αυταπατάστε λέγοντας, “εμείς καταγόμαστε από τον Αβραάμ”. Να είστε βέβαιοι πως ο Θεός, ακόμη κι απ’ αυτές εδώ τις πέτρες μπορεί να κάνει απογόνους του Αβραάμ”.  Κατά Ματθαίο 3:7-9.

Ένα τέτοιο κήρυγμα σίγουρα δεν περνά απαρατήρητο, ούτε φυσικά και τα πλήθη που σπεύδουν να το ακούσουν. Οι Ιουδαίοι άρχοντες  έστειλαν την εκτελεστική επιτροπή αποτελούμενη από Ιερείς και Λευίτες για να ερευνήσει τι συμβαίνει με αυτόν τον ερημίτη κήρυκα. “Ποιος είσαι;” των ρωτούν. Μάλιστα στις μαντεψιές τους για το ποιος μπορεί να είναι πέφτουν σχεδόν μέσα. “Μήπως είσαι ο Ηλίας;”. “Μήπως είσαι ο προφήτης που περιμένουμε;” (Σύμφωνα με τα τελευταία λόγια του βιβλίου του προφήτη Μαλαχία).

Ο Ιωάννης είναι και τα δύο. Αντί όμως να τους απαριθμήσει τα διαπιστευτήριά του και τους τίτλους του, τους λέει απλά:

“Εγώ είμαι μια φωνή…”

Ο μεγαλύτερος που γεννήθηκε από γυναίκα, ο Ηλίας που έμελλε να έλθει, ο προφήτης που προετοιμάζει την οδό του Κυρίου, αυτός που θα ξαναθυμίσει στον παραστρατημένο λαό του Θεού την έννοια της μετάνοιας. Τόσοι τίτλοι που του ανήκουν με κάθε επισημότητα και πέραν πάσης αμφιβολίας και αυτός διαλέγει να πει για τον εαυτό Του:

“Εγώ είμαι μια φωνή…”

Μια φωνή που κράζει στην έρημο. Μια φωνή που φωνάζει στους ανθρώπους να επιστρέψουν στον Θεό Τους. Να αναθεωρήσουν τις αξίες της ζωής τους και να βρουν το νόημα της ζωής τους εκεί που πραγματικά είναι: στο πρόσωπο του Αληθινού, Άγιου και Αιώνιου Θεού!

Μια φωνή… αυτός είναι ο τίτλος που διαλέγει ο Ιωάννης για τον εαυτό του. Καθώς το διαβάζω μέσα στο Ευαγγέλιο, βλέπω πόσο δίκαιο έχει στην επιλογή του αυτή. Ναι, αδελφέ μου Ιωάννη, έχεις δίκιο, είσαι απόλυτα σωστός. Στην υπηρεσία για τον Χριστό, ο μόνος τίτλος που μπορεί να διεκδικήσει κανείς είναι αυτός:

“Είμαι μια φωνή”.

Μια φωνή που κηρύττει τον Σωτήρα Χριστό. Μια φωνή που δεν είναι τίποτα σημαντικό, απλά μεταφέρει ένα σημαντικό μήνυμα: “Μετανοείτε”. Μια φωνή που βγαίνει με σηκωμένο το χέρι, όχι για να τραβήξει τα βλέματα στον εαυτό της, ούτε για να σημειώσει την αμαρτία των άλλων, αλλά για να δείξει τον Αμνό του Θεού που παίρνει πάνω του την αμαρτία των ανθρώπων. Μια φωνή που λέει: «Εκείνου το έργο πρέπει να μεγαλώνει και το δικό μου να μικραίνει», «εγώ δεν είμαι άξιος ούτε το λουρί να λύσω από τα υποδήματά του».

Να λοιπόν ο τίτλος που πρέπει να διεκδικούμε για τον εαυτό μας: «Μια φωνή…», που μιλά όχι για τα δικά μας κατορθώματα και διαπιστευτήρια, αλλά για τον Αμνό του Θεού που παίρνει πάνω Του την αμαρτία των ανθρώπων.

Κύριε, δώσε και σήμερα στον κόσμο μας κι άλλες τέτοιες “φωνές” που δεν θα διαφημίζουν τον εαυτό τους αλλά θα κηρύττουν και θα δείχνουν τον Χριστό!

Στέφανος Μποτώνης

September 1st 2017

Είναι καλύτερα να ακολουθείς τις οδηγίες!

Όλα ήταν έτοιμα για να κουρέψω το γιο μου. Πατώντας το κουμπί της ηλεκτρικής κουρευτικής μηχανής, αντί για το γνώριμο ήχο λειτουργίας της, ακούστηκε ένα ξεψυχισμένο ζζζζ… και μετά σιωπή! Ήταν φανερό πως δεν είχε φορτίσει καθόλου η μπαταρία της. “Μα την είχα όλη τη νύχτα στην πρίζα, θα έπρεπε να έχει φορτίσει φουλ” είπα. Ο γιος μου, με μια δόση απογοήτευσης, δηλώνει: “Είναι η δεύτερη φορά που ενώ είμαστε έτοιμοι να με κουρέψεις, η μηχανή είναι αφόρτιστη”.

Tότε κατάλαβα πως ήταν η ώρα να διαβάσω τις οδηγίες λειτουργίας της μηχανής!

Γενικά δεν μου αρέσει να διαβάζω οδηγίες. Βαριέμαι όλες αυτές τις λεπτομέρειες και τα κατεβατά από οδηγίες για κάθε μια ηλεκτρική ή ηλεκτρονική συσκευή (και από δαύτες έχουμε περίσσευμα στις μέρες μας…).
Τις πιο πολλές φορές ακολουθώ αυτό που ήδη γνωρίζω από τη χρήση παρόμοιων συσκευών ή προσπαθώ να μαντέψω πώς πρέπει να τις χειριστώ. Όπως καταλάβατε ήδη από την ιστορία με το κούρεμα, τις πιο πολλές φορές το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό!

Έχουμε την τάση όμως να κάνουμε το ίδιο και όταν πρόκειται για τις οδηγίες του Λόγου του Θεού. Εντάξει, στο ξεκίνημα της πίστης μας στο Χριστό ξοδέψαμε αρκετό χρόνο μελετώντας το Λόγο Του. Ακόμη και σήμερα θυμόμαστε εδάφια και ολόκληρες περικοπές απέξω - ευλογημένο αποτέλεσμα από την τότε καθημερινή μας επαφή με την Αγία Γραφή.

Φοβάμαι όμως πως όπως και με το εγχειρίδιο οδηγιών των ηλεκτρικών συσκευών, αφού διαβάσαμε τη Γραφή μας με πάθος τότε, μετά τη βάλαμε σε κάποιο ράφι. Όπως και με τις συσκευές, μπροστά στα προβλήματα και τις αποφάσεις της ζωής μας, ακολουθούμε αυτό που νομίζουμε πως γνωρίζουμε από άλλες περιπτώσεις ή απλά προσπαθούμε να μαντέψουμε τι να κάνουμε. Το αποτέλεσμα εξίσου απογοητευτικό με την αφόρτιστη κουρευτική μηχανή. Αντί για τη γεμάτη ζωή με την πνευματική αφθονία που χαρίζει ο Χριστός, οι ζωές μας “ακούγονται” σαν το ξεψυχισμένο ζζζζ… της αφόρτιστης μηχανής και μετά σιωπή.

Νομίζουμε πως θα μπορέσουμε μόνοι μας να βρούμε το πρόβλημα και να το διορθώσουμε. Πότε συμμετέχοντας σε εντατική αδελφική κοινωνία, όπου συχνά υπάρχει και αρκετή “φασαρία” και “φλυαρία”. Πότε συμμετέχοντας  σε βραδιές με “δυναμική” υμνωδία ή και “κλασσική μουσική πανδαισία”.  (Η αδελφική κοινωνία και η υμνωδία είναι βασικότατοι παράγοντες που βοηθούν στην Χριστιανική αύξηση αλλά όχι σπουδαιότεροι και από τον Λόγο του Θεού)

Αμελούμε όμως να διαβάσουμε τις οδηγίες που μας έχει δώσει ο Θεός στο εγχειρίδιο ζωής: την Αγία Γραφή!

Ο Απόστολος Παύλος τονίζει στον Τιμόθεο:

“Ό,τι βρίσκεται στη Γραφή είναι εμπνευσμένο από το Πνεύμα του Θεού κι είναι ωφέλιμο για τη διδασκαλία της αλήθειας, για τον έλεγχο της πλάνης, για τη διόρθωση των λαθών, για τη διαπαιδαγώγηση σε μια ζωή όπως τη θέλει ο Θεός· έτσι ο άνθρωπος του Θεού θα είναι τέλειος και καταρτισμένος για κάθε καλό έργο.”    Β’ Προς Τιμόθεο κεφ. 3

Τίποτα, όσο ευλογημένο και ευχάριστο κι αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την καθημερινή μελέτη της Αγίας Γραφής ως βασικό μέσο Χριστιανικής αύξησης και εγχειρίδιο πορείας μέσα στα προβλήματα και τις δυσκολίες της ζωής. Ούτε οι προκλήσεις που έρχονται από το περιβάλλον μας,  ούτε η αμαρτία που εύκολα μας εμπλέκει μέσα από την καρδιά μας δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

Τελικά διάβασα τις οδηγίες της κουρευτικής μηχανής, έπρεπε να αλλάξω τον φορτιστή. Το κούρεμα έγινε με το θόρυβο της μηχανής να είναι δυναμικός - όπως έπρεπε να λειτουργεί!

Είναι σίγουρο πως αν μελετούμε και ακολουθούμε τις οδηγίες του Θεού οι ζωές μας δεν θα ακούγονται σαν ένα ξεψυχισμένο και μονότονο ζζζ… αλλά θα αντηχούν τη χαρά και την ζωντάνια της άφθονης ζωής του Χριστού.

“Ω, δώσε μου το Bιβλίο! Με κάθε κόστος, δώσε μου το βιβλίο του Θεού! Και να, το έχω! Εδώ είναι αρκετή γνώση για μένα. Επιτρέψτε μου να είμαι homo unius libri! (ο άνθρωπος του ενός Βιβλίου).   John Wesley  (Αγγλικανός κληρικός και Θεολόγος 1703 - 1791)

Στέφανος Μποτώνης

August 12th 2017

Μην χτίζεις τοίχους, χτίσε θυσιαστήρια!

Σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού, αν επιδιώκεις την ειρήνη με τους αδελφούς σου, κάτι θα παραχωρήσεις. Αυτός φαίνεται να είναι ο κανόνας μέσα στην Αγία Γραφή. Από τα πολλά σχετικά περιστατικά ξεχωρίζει εκείνο του 13ου κεφαλαίου της Γένεσης.

Ο Άβραμ με το Λωτ αντιμετωπίζουν μια διαμάχη. Είναι και οι δύο πολύ πλούσιοι, με πολλά κοπάδια, με αποτέλεσμα η γη να μην είναι αρκετή και για τους δύο.

“Οι βοσκοί του Άβραμ μάλωναν με τους βοσκούς του Λωτ” (Γένεση 13:7)

Την πρωτοβουλία για την εκτόνωση της διαμάχης την παίρνει ο Άβραμ.

“Είπε λοιπόν ο Άβραμ στο Λωτ: «Ας μην υπάρχει διαμάχη ανάμεσά μας κι ανάμεσα στους βοσκούς μου και στους βοσκούς σου. Εμείς είμαστε αδέρφια. Όλη η χώρα είναι στη διάθεσή σου. Ας χωρίσουμε, λοιπόν. Αν εσύ πας προς τα αριστερά, εγώ θα πάω προς τα δεξιά· κι αν εσύ πας προς τα δεξιά, εγώ θα πάω προς τα αριστερά» (Γένεση 13:8, 9)”.

Με την πρώτη ματιά φαίνεται ο Άβραμ να υποχωρεί. Παραχωρεί την πρωτοβουλία επιλογής στον Λωτ. Του λέει: “Διάλεξε εσύ ποιο μέρος της γης θέλεις για τον εαυτό σου, ό,τι αφήσεις θα το πάρω εγώ”. Καθώς διαβάζω την περικοπή αυτή, μου έρχεται να φωνάξω στον Άβραμ: “Τι κάνεις; Εσύ είσαι ο εκλεκτός του Θεού! Σε σένα φανερώθηκε και μίλησε, εσένα κάλεσε. Εσύ έχεις την πρωτοβουλία, εσύ είσαι ο αρχηγός, ο Λωτ αν και συγγενής σου, είναι υποδεέστερος ως προς την κλήση του Θεού. Αυτός πρέπει να ακολουθεί εσένα, όχι εσύ αυτόν”.

Η επιλογή του Άβραμ είναι αυτή που ταιριάζει στον άνθρωπο που έχει γνωρίσει ποιος είναι ο Θεός. Επειδή αγαπά, υπακούει και εμπιστεύεται τον Θεό, βάζει πάνω από το προσωπικό του όφελος την αδελφική του σχέση με τον Λωτ. “Εμείς είμαστε αδέλφια… ας μην υπάρχει διαμάχη ανάμεσά μας…”. Για τον άνθρωπο του Θεού, η ειρήνη με τους αδελφούς του είναι πολυτιμότερη από τις προσωπικές ή εκκλησιαστικές διεκδικήσεις. Είναι έτοιμος να υποχωρήσει εμπιστευόμενος τον Θεό για να διατηρήσει και να ενισχύσει την αδελφική αγάπη.

Ο Λωτ σπεύδει να διαλέξει έναν επίγειο παράδεισο:

“Πριν καταστρέψει ο Κύριος τα Σόδομα και τα Γόμορρα, η περιοχή ήταν σαν παράδεισος, σαν τη χώρα της Αιγύπτου. Διάλεξε λοιπόν για τον εαυτό του την κοιλάδα του Ιορδάνη και μετακόμισε προς τ’ ανατολικά” (Γένεση 13:10,11).

Για τον Άβραμ δεν είχε σημασία ποια περιοχή θα διάλεγε. Για εκείνον παράδεισος θα ήταν το κάθε μέρος όπου θα υπήρχε η παρουσία του Θεού. Ο Θεός που είναι και γίνεται μισθαποδότης. Ο Θεός που κρίνει δίκαια για εκείνον που Τον εμπιστεύεται, παραχωρώντας δικαιώματα για να κερδίσει την ειρήνη με τους αδελφούς.

Η κληρονομιά του Άβραμ ήταν ο Θεός. Στόχος του Άβραμ ήταν η ζωή στην παρουσία Του. Ζούσε σε σκηνές και το μόνο που έχτιζε ήταν θυσιαστήρια για να λατρεύει τον Θεό του.

“Κι αυτό, γιατί περίμενε την πόλη που θα είχε στέρεα θεμέλια και που αρχιτέκτονας και δημιουργός της θα ήταν ο Θεός”  (Εβραίους 11:10).

Καθώς περιμένεις αυτή την πόλη επεδίωκε την ειρήνη με τους αδελφούς σου. Ίσως χρειαστεί να παραχωρήσεις κάποιο δικαίωμά σου. Μην ανησυχείς γι’ αυτό. Εμπιστέψου στον Θεό. Μην χτίζεις τοίχους, προτίμησε να χτίζεις θυσιαστήρια…

Στέφανος Μποτώνης

June 30th 2017

ΠΕΡΙ ΟΝΟΜΑΤΟΣ…!

Δεν μπορώ βέβαια να θυμηθώ πόσες φορές έχω διαβάσει την περιγραφή της Δημιουργίας μέσα από το βιβλίο της Γένεσης αλλά εκείνο που μπορώ να πω είναι ότι τις περισσότερες από αυτές, η σκέψη μου έχει σκαλώσει στα λίγα εκείνα εδάφια που περιγράφουν την κατάσταση του πρωτόπλαστου, του Αδάμ, από τη στιγμή που πλάστηκε μέχρι το περιστατικό της παρακοής. Δε γνωρίζουμε πολλές λεπτομέρειες για την ιδανικότερη και ανεπανάληπτη εκείνη εποχή που γεύτηκε ποτέ άνθρωπος πάνω στη γη και μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για το πώς περνούσε το χρόνο του. Μια μόνη συγκεκριμένη ενασχόληση διαβάζουμε πως του ανέθεσε ο Θεός: να δώσει όνομα στα δημιουργήματά Του! Θα ήταν πολύ επιπόλαιο να σκεφτούμε πως αυτό το έκανε για να απασχολήσει τον Αδάμ με κάτι ανώδυνο, ξεκούραστο και διασκεδαστικό, για να περάσει απλώς την ώρα του και να μην αισθάνεται μοναξιά, μιας και η Εύα δεν είχε κάνει ακόμη την εμφάνισή της. Αντίθετα, αν το καλοσκεφτούμε, αυτή ήταν μια δουλειά σοβαρή και υπεύθυνη καθώς με τον τρόπο αυτό ο Θεός έκανε τον άνθρωπο συμμέτοχο στη Δημιουργία, δίνοντας στα πλάσματά Του μια καινούρια, ολοκληρωμένη υπόσταση και μια διάσταση ανάλογη με τα χαρακτηριστικά τους. Υπερβολικό; Καθόλου αν σκεφτούμε πόσο αόριστο και ατελές είναι κάτι που ενώ υπάρχει, δεν έχει όνομα και πόσα πράγματα μας φανερώνει για κάτι ή για κάποιον το όνομά του: την εμφάνισή του, την καταγωγή του, το χαρακτήρα του, τα πιστεύω του κτλ. Βασική προϋπόθεση βέβαια, να είναι όνομα ταιριαστό, όχι κάλπικο ή ψευδεπίγραφο, γι’ αυτό και η εργασία που ανέθεσε ο Θεός στον Αδάμ ήταν και ουσιαστική και υπεύθυνη.

Πολλά τα παραδείγματα που δείχνουν την πολύπλευρη αξία των ονομάτων ακόμη και μέσα στη Βίβλο. Πρώτα πρώτα ο Θεός έχει όνομα ή σωστότερα συγκεκριμένα ονόματα και μας τα φανέρωσε ο ίδιος για τον εαυτό Του:

ELOAH ή στον πληθυντικό ΕLOHIM = Θεός Δημιουργός – Ισχυρός
ELSHADDAI = Θεός Παντωκράτωρ
ADONAI = Κύριος (ως υποκατάστατο του Yahweh που συχνά λόγω της ιερότητάς του οι Εβραίοι απέφευγαν και να το προφέρουν)
YAHWEH / JEHOVAH = Κύριος – Το « ακριβέστερο » όνομα του Θεού που μιλάει για ολόκληρη την υπόστασή Του.

Μια άλλη πτυχή του θέματος έχει να κάνει με τη σημασία της αλλαγής ενός ονόματος για να φανερώσει μια εσωτερική μεταστροφή. Ένα παράδειγμα από την Παλαιά Διαθήκη ο Αβραάμ. Ο αποκαλούμενος και Πατριάρχης του λαού Ισραήλ έλαβε την υπόσχεση της ειδικής ευλογίας από το Θεό ως Άβραμ (=ευγενής πατέρας) αλλά κατ’ ουσίαν αυτή ενεργοποιήθηκε και πήρε τον τελικό χαρακτήρα «διαθήκης» όταν ο άνθρωπος αυτός έδειξε εμπιστοσύνη στο Θεό. Επισφράγιση του γεγονότος ήταν και η μετονομασία του σε Αβραάμ (=πατέρας πλήθους εθνών) από τον ίδιο τον Κύριο.

Γνωστότερο παράδειγμα της Καινής Διαθήκης η μετονομασία του Σαύλου σε Παύλο καθώς η ριζική αλλαγή στη ζωή του από διώκτη της Εκκλησίας σε Απόστολο των εθνών έπρεπε να δηλωθεί και δημόσια, όχι για τους τύπους, αλλά για επισφράγιση της ουσίας: «τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονεν καινά».

Θα ήθελα να κλείσω τις πάρα πολλές σχετικές αναφορές από το Λόγο του Θεού για τη σημασία του ονόματος, σημειώνοντας πως δεν αφορούν μόνο μεμονωμένα πρόσωπα αλλά και ομάδες ανθρώπων «… και πρώτον εν Αντιοχεία ονομάσθησαν οι μαθηταί χριστιανοί». Είναι δύσκολο να το φανταστούμε σήμερα αλλά τότε το όνομα χριστιανός ισοδυναμούσε – περίπου – με βρισιά! Στην Αντιόχεια οι πιστοί (μαθητές ή άγιοι κυρίως καλούνταν μέχρι τότε) δεν αυτό-ονομάστηκαν χριστιανοί αλλά τους βάφτισαν έτσι, πιθανότατα οι Ρωμαίοι, με διάθεση ειρωνική και χλευαστική καθώς και για να τους «σταμπάρουν» ως μια ομάδα εν δυνάμει ταραχοποιών. Πώς να ήξεραν τότε ότι τους έδωσαν το πιο πετυχημένο, επιθυμητό και ταιριαστό παρατσούκλι όλων των εποχών! Προφανώς η ονομασία μάλιστα έγινε τόσο γρήγορα αποδεκτή από τους ίδιους τους πιστούς ώστε ήδη κατά τη συγγραφή του σχετικού χωρίου από τον Ευαγγελιστή Λουκά έχει τη θέση τίτλου ύψιστης τιμής γιατί ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ πολύ απλά μπορούσε να είναι μόνο αυτός που στη σκέψη και τις πράξεις του θυμίζει το Χριστό! Με το πέρασμα των χρόνων και καθώς ολοένα και περισσότερες τοπικές εκκλησίες ιδρύονταν με το έργο των αποστόλων, κανείς δε διανοήθηκε να ξεφύγει από το όνομα αυτό και τις βαφτίσει αλλιώς: «Παύλος, προσκεκλημένος απόστολος… προς την εκκλησία του Θεού την ούσαν εν Κορίνθω…». Το όνομά τους μονότονα «εκκλησία του Θεού» γιατί οτιδήποτε άλλο θα ήταν άτοπο, κάλπικο, ψευδεπίγραφο και το όνομα των πιστών ένα: «χριστιανοί», ούτε του Παύλου, ούτε του Κηφά, ούτε του Απολλώ, μόνο του Χριστού (Α’ Κορ. 1:12).

Και σήμερα; Πολύς καιρός πέρασε από τότε, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι και δυστυχώς ήταν νερό με χώματα, λάσπες και προσμίξεις. Οι «εκκλησίες του Θεού» έγιναν πρωτίστως Ορθόδοξες, Καθολικές, Διαμαρτυρόμενες και ειδικά οι τελευταίες… ονόματα «ων ουκ έστιν αριθμός»! Έχοντας λοιπόν όλα αυτά κατά νου, θυμήθηκα πρόσφατα την ιστορία της τοπικής εκκλησίας στην οποία ανήκω, της Ευαγγελικής Εκκλησίας Θεσσαλονίκης, όπως είναι γνωστή εδώ και 5 περίπου χρόνια. Πιθανότατα το πισωγύρισμα σε παλιότερες εποχές να είναι πολλές φορές ανεδαφικό ή απλά ανούσια ρομαντικό αλλά συχνά, όπως στην περίπτωση αυτή, αποδεικνύεται ανέλπιστα διδακτικό. Βλέπετε, όταν ο προπάππους μου ξεκίνησε τη λειτουργία της συγκεκριμένης συνάθροισης το μακρινό 1914 σε ένα σπίτι της Ἀνω πόλης, της έδωσε άτυπα το απλό όνομα: «εκκλησία Χριστιανών» κι αυτό όχι τυχαία αλλά βασισμένος σε όσα αναφέραμε παραπάνω για την ουσιαστική σημασία των ονομάτων. Να ήξερες τότε παππού μου πόσο μακριά έβλεπες! Γιατί τελευταία οι σύγχρονοι μορφωμένοι και παραμορφωμένοι, οι αμελείς μελετημένοι και οι άσοφοι σοφοί κάπου τα μπλέξαμε τα πράγματα. Ναι, παππού, έβλεπες πράγματι μακριά! 103 χρόνια για την ακρίβεια!

Γιάννης Κατσάρκας

June 24th 2017