Μην χτίζεις τοίχους, χτίσε θυσιαστήρια!

Σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού, αν επιδιώκεις την ειρήνη με τους αδελφούς σου, κάτι θα παραχωρήσεις. Αυτός φαίνεται να είναι ο κανόνας μέσα στην Αγία Γραφή. Από τα πολλά σχετικά περιστατικά ξεχωρίζει εκείνο του 13ου κεφαλαίου της Γένεσης.

Ο Άβραμ με το Λωτ αντιμετωπίζουν μια διαμάχη. Είναι και οι δύο πολύ πλούσιοι, με πολλά κοπάδια, με αποτέλεσμα η γη να μην είναι αρκετή και για τους δύο.

“Οι βοσκοί του Άβραμ μάλωναν με τους βοσκούς του Λωτ” (Γένεση 13:7)

Την πρωτοβουλία για την εκτόνωση της διαμάχης την παίρνει ο Άβραμ.

“Είπε λοιπόν ο Άβραμ στο Λωτ: «Ας μην υπάρχει διαμάχη ανάμεσά μας κι ανάμεσα στους βοσκούς μου και στους βοσκούς σου. Εμείς είμαστε αδέρφια. Όλη η χώρα είναι στη διάθεσή σου. Ας χωρίσουμε, λοιπόν. Αν εσύ πας προς τα αριστερά, εγώ θα πάω προς τα δεξιά· κι αν εσύ πας προς τα δεξιά, εγώ θα πάω προς τα αριστερά» (Γένεση 13:8, 9)”.

Με την πρώτη ματιά φαίνεται ο Άβραμ να υποχωρεί. Παραχωρεί την πρωτοβουλία επιλογής στον Λωτ. Του λέει: “Διάλεξε εσύ ποιο μέρος της γης θέλεις για τον εαυτό σου, ό,τι αφήσεις θα το πάρω εγώ”. Καθώς διαβάζω την περικοπή αυτή, μου έρχεται να φωνάξω στον Άβραμ: “Τι κάνεις; Εσύ είσαι ο εκλεκτός του Θεού! Σε σένα φανερώθηκε και μίλησε, εσένα κάλεσε. Εσύ έχεις την πρωτοβουλία, εσύ είσαι ο αρχηγός, ο Λωτ αν και συγγενής σου, είναι υποδεέστερος ως προς την κλήση του Θεού. Αυτός πρέπει να ακολουθεί εσένα, όχι εσύ αυτόν”.

Η επιλογή του Άβραμ είναι αυτή που ταιριάζει στον άνθρωπο που έχει γνωρίσει ποιος είναι ο Θεός. Επειδή αγαπά, υπακούει και εμπιστεύεται τον Θεό, βάζει πάνω από το προσωπικό του όφελος την αδελφική του σχέση με τον Λωτ. “Εμείς είμαστε αδέλφια… ας μην υπάρχει διαμάχη ανάμεσά μας…”. Για τον άνθρωπο του Θεού, η ειρήνη με τους αδελφούς του είναι πολυτιμότερη από τις προσωπικές ή εκκλησιαστικές διεκδικήσεις. Είναι έτοιμος να υποχωρήσει εμπιστευόμενος τον Θεό για να διατηρήσει και να ενισχύσει την αδελφική αγάπη.

Ο Λωτ σπεύδει να διαλέξει έναν επίγειο παράδεισο:

“Πριν καταστρέψει ο Κύριος τα Σόδομα και τα Γόμορρα, η περιοχή ήταν σαν παράδεισος, σαν τη χώρα της Αιγύπτου. Διάλεξε λοιπόν για τον εαυτό του την κοιλάδα του Ιορδάνη και μετακόμισε προς τ’ ανατολικά” (Γένεση 13:10,11).

Για τον Άβραμ δεν είχε σημασία ποια περιοχή θα διάλεγε. Για εκείνον παράδεισος θα ήταν το κάθε μέρος όπου θα υπήρχε η παρουσία του Θεού. Ο Θεός που είναι και γίνεται μισθαποδότης. Ο Θεός που κρίνει δίκαια για εκείνον που Τον εμπιστεύεται, παραχωρώντας δικαιώματα για να κερδίσει την ειρήνη με τους αδελφούς.

Η κληρονομιά του Άβραμ ήταν ο Θεός. Στόχος του Άβραμ ήταν η ζωή στην παρουσία Του. Ζούσε σε σκηνές και το μόνο που έχτιζε ήταν θυσιαστήρια για να λατρεύει τον Θεό του.

“Κι αυτό, γιατί περίμενε την πόλη που θα είχε στέρεα θεμέλια και που αρχιτέκτονας και δημιουργός της θα ήταν ο Θεός”  (Εβραίους 11:10).

Καθώς περιμένεις αυτή την πόλη επεδίωκε την ειρήνη με τους αδελφούς σου. Ίσως χρειαστεί να παραχωρήσεις κάποιο δικαίωμά σου. Μην ανησυχείς γι’ αυτό. Εμπιστέψου στον Θεό. Μην χτίζεις τοίχους, προτίμησε να χτίζεις θυσιαστήρια…

Στέφανος Μποτώνης

30/06/2017